Waarheen

Aan de zijkant van zijn blikveld was nauwelijks een kleine beweging merkbaar. De regen drupte zacht door, wind was er niet en het was ook niet koud. Zonder gedachten aan iets anders dan zijn gang - voet voor, voet achter, heupen steeds een beetje omhoog - liep hij voort door het verlaten landschap. De stellage van de rugzak zat hem dwars. Kort geleden nog liep je met een rugzak die over je schouders viel, gewicht op de heupband, luchtstroom achter je rug door het elastische net dat de zak even verder naar achteren duwde. Nu was er in feite op de oude techniek teruggevallen met het aluminium frame. Alleen was het nu een bewegend frame geworden dat electriciteit opwekte voor je mobiel, je zaklamp, je GPS. Ook weer zo iets, GPS. Bij de volgende afslag links. Bij de derde boom onder de overhangende takken door, 150 meter, dan een water oversteken. Waar was de uitdaging gebleven van het kaartlezen. Ja, om snel te zijn waar je moest zijn, daar was het goed voor. Hij wilde helemaal niet zijn waar hij moest zijn.
Een zwarte vogel vloog voor zijn neus op, laag over de lichte helling van het weiland. In de verte nog meer weiland. Niets dan weiland. Geen huizen, niets.