Voor de derde keer zijn we in Macedonië. Eerst Meer van Ohrid, een jaar geleden, een heerlijke ervaring vooral vanwege Galichica Park met al zijn vlinders. Toen Skopje, afgrijselijk pompeus met meer standbeelden dan inwoners, waar we uit wegvluchtten, weer naar Ohrid maar dan een paar dagen.
Nu weer Ohrid en de wandelpaden hier zijn al heel vertrouwd. Door het lopen met GPS probeer je nog eens wat anders uit. Eergisteren was dat de wandeling van Sveit Naum naar Peshtani. Vandaag bracht de inspiratie ons naar Konshko, dat we al kennen, maar langs een andere kant. Helaas veel asfalt en we hadden ook via het altaar van Sveti Nikola kunnen gaan, maar toch liepen we door en vonden tot onze verrassing een bordje aan een open hek met het opschrift Terasa. Een lieve dame liep me tegemoet en door de plaatjes op het bord voelde ik me vrij om te vragen of we koffie konden krijgen. Dat kon, en eten ook, en alles van het eigen land, in een open verhoogd houten huisje annex terras met prachtige traditionele lopers en kledingstukken aan de wand. De tenen muur liet genoeg door om de bonte kraaien erachter bezig te zien, en aan de voorkant was een werkelijk hemels uitzicht op het meer van Ohrid. Onder naast dat terras was een boerderijtje. Op de kaart zagen we direct dat behalve de sterke drank alles! door de boerin en haar schoonmoeder, ook boerin, wordt gemaakt.
Ze kwam net aanlopen, de oude mevrouw, en stapte meteen op ons af om de hand te schudden. Er werd een lekkere koffie voor ons ingeschonken en intussen kozen wij voor de Tavcje Gravcje en varkensstoofschotel boerenstijl, met een paprikaprutje erbij. Maar eerst kwam er een verrassing: verse schapenmelk! Nog deze ochtend was de kudde van 112 schapen gemolken, de boer doet dat twee keer per dag. Een slok van deze melk en ik was verkocht. Wat een heerlijke, zoete, romige maar niet opdringerige smaak. Bij het laatste doorslikken ruik je even de typische schapenlucht. Dit is voor het eerst van mijn leven dat ik schapenmelk heb gedronken. Dat kan dus nog altijd, een eerste ervaring, ook als je ouder wordt.
Bij het eten namen we ook namen ook de boeren rosé en het was allemaal even lekker tot en met de palacinki toe. Niet minder was, dat er geen enkel geluid was van de 'beschaving': geen auto's, geen vliegtuig, geen radio, maar wel: de zachte wind door de heuvels, wielewalen, bonte kraaien, spreeuwen en vogels die we niet konden thuisbrengen. Het gras van het ongemaaide stuk grond stond hoog te wuiven, de hooiopper was halfvol met oud hooi en terwijl we zaten te wachten op het eten kringelde de rook van de houtoven met de heerlijke etensgeuren omhoog. Zo stel ik mij de Elyseïsche Velden voor. Een dank aan Zeus en een geweldig gevoel van geluk kwamen daar samen.
We hebben nog nagepraat met de vrouw des huizes die goed Engels spreekt, en haar op het hart gedrukt om de prachtige kostuums die er hangen niet te verkopen. Ze horen in dit land en niet ergens anders. Deze lieve mensen (uiteraard als Grossfamilie) leven hier zonder TV, radio, telefoon! en hebben alleen een auto, dat is wel te begrijpen, het is zeker vijf uur lopen naar Ohrid. 's Avonds in de winter wordt er niet stilgezeten, ze zitten bij de haard en borduren, maken vilt en breien. Ook maken ze wijn worden er lekkere dingen ingemaakt. Nu is de tijd voor de zladko, de onrijpe vijg: daar wordt jam van gemaakt. Later in het seizoen maken ze dat van rijpe vijgen, weer heel anders.
Oma kwam erbij zitten en zij en ik maakten een praatje. Mijn paar woorden Macedonisch waren niet echt voldoende maar we kwamen eruit, met hulp van de dochter. De oude dame heet Kadevka en is 74 jaar oud, heeft drie kinderen, vijf kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Ze spetterde van plezier, met heldere blauwe ogen. Ze had nooit gerookt en had dan ook een prachtig gladde huid. We begrepen van elkaar dat we heel blij waren hier te zijn, zij net zo goed als Ferry en ik.
Nu weer Ohrid en de wandelpaden hier zijn al heel vertrouwd. Door het lopen met GPS probeer je nog eens wat anders uit. Eergisteren was dat de wandeling van Sveit Naum naar Peshtani. Vandaag bracht de inspiratie ons naar Konshko, dat we al kennen, maar langs een andere kant. Helaas veel asfalt en we hadden ook via het altaar van Sveti Nikola kunnen gaan, maar toch liepen we door en vonden tot onze verrassing een bordje aan een open hek met het opschrift Terasa. Een lieve dame liep me tegemoet en door de plaatjes op het bord voelde ik me vrij om te vragen of we koffie konden krijgen. Dat kon, en eten ook, en alles van het eigen land, in een open verhoogd houten huisje annex terras met prachtige traditionele lopers en kledingstukken aan de wand. De tenen muur liet genoeg door om de bonte kraaien erachter bezig te zien, en aan de voorkant was een werkelijk hemels uitzicht op het meer van Ohrid. Onder naast dat terras was een boerderijtje. Op de kaart zagen we direct dat behalve de sterke drank alles! door de boerin en haar schoonmoeder, ook boerin, wordt gemaakt.
Ze kwam net aanlopen, de oude mevrouw, en stapte meteen op ons af om de hand te schudden. Er werd een lekkere koffie voor ons ingeschonken en intussen kozen wij voor de Tavcje Gravcje en varkensstoofschotel boerenstijl, met een paprikaprutje erbij. Maar eerst kwam er een verrassing: verse schapenmelk! Nog deze ochtend was de kudde van 112 schapen gemolken, de boer doet dat twee keer per dag. Een slok van deze melk en ik was verkocht. Wat een heerlijke, zoete, romige maar niet opdringerige smaak. Bij het laatste doorslikken ruik je even de typische schapenlucht. Dit is voor het eerst van mijn leven dat ik schapenmelk heb gedronken. Dat kan dus nog altijd, een eerste ervaring, ook als je ouder wordt.
Bij het eten namen we ook namen ook de boeren rosé en het was allemaal even lekker tot en met de palacinki toe. Niet minder was, dat er geen enkel geluid was van de 'beschaving': geen auto's, geen vliegtuig, geen radio, maar wel: de zachte wind door de heuvels, wielewalen, bonte kraaien, spreeuwen en vogels die we niet konden thuisbrengen. Het gras van het ongemaaide stuk grond stond hoog te wuiven, de hooiopper was halfvol met oud hooi en terwijl we zaten te wachten op het eten kringelde de rook van de houtoven met de heerlijke etensgeuren omhoog. Zo stel ik mij de Elyseïsche Velden voor. Een dank aan Zeus en een geweldig gevoel van geluk kwamen daar samen.
We hebben nog nagepraat met de vrouw des huizes die goed Engels spreekt, en haar op het hart gedrukt om de prachtige kostuums die er hangen niet te verkopen. Ze horen in dit land en niet ergens anders. Deze lieve mensen (uiteraard als Grossfamilie) leven hier zonder TV, radio, telefoon! en hebben alleen een auto, dat is wel te begrijpen, het is zeker vijf uur lopen naar Ohrid. 's Avonds in de winter wordt er niet stilgezeten, ze zitten bij de haard en borduren, maken vilt en breien. Ook maken ze wijn worden er lekkere dingen ingemaakt. Nu is de tijd voor de zladko, de onrijpe vijg: daar wordt jam van gemaakt. Later in het seizoen maken ze dat van rijpe vijgen, weer heel anders.
Oma kwam erbij zitten en zij en ik maakten een praatje. Mijn paar woorden Macedonisch waren niet echt voldoende maar we kwamen eruit, met hulp van de dochter. De oude dame heet Kadevka en is 74 jaar oud, heeft drie kinderen, vijf kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Ze spetterde van plezier, met heldere blauwe ogen. Ze had nooit gerookt en had dan ook een prachtig gladde huid. We begrepen van elkaar dat we heel blij waren hier te zijn, zij net zo goed als Ferry en ik.
No comments:
Post a Comment