Dank zij mijn logee ben ik de opera Die Soldaten van Bernd Alois Zimmermann (1918-1970) gaan bijwonen. Die logee speelt klassieke contrabas en was lid van het orkest dat deze weken in het muziektheater dit stuk speelt. Ik liet me verrassen, want ik wist niets van die Zimmermann behalve dan dat hij een avantgardistische componist van zijn tijd was.
Wel had ik het verhaal doorgelezen, een passend verhaal in een tijd dat mijn geliefde met zijn vriend de oorlogsgraven van de arme jongens uit de eerste en tweede wereldoorlog aan het bekijken was. Het gaat over het geweld dat tegen je karakter kan worden gepleegd, hoe je in je onschuld kunt worden meegezogen in een neerwaartse spiraal die hoe langer hoe wreder wordt. In het stuk is een sleutelzin, die gezongen wordt door twee officieren in een moment van bezinning.
"En moeten zij dan sidderen die onrecht lijden,
en kennen zij alleen vreugde die onrecht doen!"
Ik toog naar Amsterdam en wachtte bij de artiesteningang op mijn kaartje. Allerlei vreemde vogels liepen daar rond, een aantal met witgeschminkte gezichten, anderen in knalrode lange jassen, een vrouw met een strak kort jurkje met pailletjes, ook geschminkt. Iemand in felgeel.
Ik was nog aan het kijken, toen plotseling een zeer knappe, lange slanke jongeman boven mij uit torende die enthousiast drie dikke kussen op mijn gezicht plantte.
Mijn logee kwam mijn kaartje afgeven. Uit mijn ooghoeken keek ik snel rond naar de andere aanwezige dames, of ze wel van kleur verschoten! Wat een bofkont voelde ik mij. Na even babbelen moest hij naar binnen om zich op te stellen.
Ik ging naar de zaal, waar ik een aardige plaats had. Tot mijn grote genoegen had ik vanuit die plek precies voluit het zicht op 'mijn' contrabassist, wat het luisteren naar het instrument natuurlijk aanzienlijk vergemakkelijkt.
Wordt vervolgd
No comments:
Post a Comment