Wintertijd

Het is nog niet echt koud op het moment van schrijven van dit bloggie. Toch zijn de eerste tekenen al aanwezig van het verlangen van de mensen naar de winter.
Gek, dat je zo kunt genieten van de kou. Wij als bewoners van een seizoenenland worden ongedurig als de zomer te lang duurt, als het maar eeuwig lente is, als de herfstbladeren al te bont blijven. De winter moet er over heen! Sneeuw, wanten, ijsmutsen, hete chocolademelk, koek en zopie op de schaats.

Je adem uitblazen in wolkjes, de koude vingers van je peuter opwarmen in je mond, kranten onder je trui tegen de wind. Samen in de scherpe lucht je verbazen over de stilte, als het geluid van alle bedrijvigheid in stukjes breekt door de vrieskou. De open haard met daarop de brandende blokken om in te staren, terwijl je rozige wangen de wandeling van de dag verwerken. Je staart wat naar het vuur, op de achtergrond klinkt klassieke muziek. Je ziet de versierde etalages voor je, met alle glanzende ballen en slingers, en vooral die ene, met de bewegende mini-skiliftjes in de ijssalon in Bussum.