Pas weer zo heerlijk gebruik gemaakt van het goede weer en het openbaar vervoer: op naar Lexmond, voor de start van een wandeling langs een traject van het Oeverloperpad.
De bus kwam in Lexmond zelf aan, niet op de provinciale weg, en ik was de oriëntatie een beetje kwijt. Daarom ging ik het plaatselijke winkeltje binnen om even belet te vragen. En om een staatslotje te kopen, maar dat hadden ze niet.
Zo leg ik mijn wandelboekje op tafel, kijk nog even door andere wandelkaarten en vraag tenslotte aan de allervriendelijkste dame achter de balie, waar de provinciale weg is, moet ik links of rechts over de splitsing.
Stralend vraagt ze mij: bent u met de fiets of met de auto. Wat is het toch moeilijk om te geloven dat onze lieve heer de Benenwagen heeft uitgevonden, speciaal voor de mens om die te gebruiken bij nacht en ontij, over 's heren dreven, jawel. Wandelen is het mooiste wat er is, maar tegelijk is het voor de meeste mensen volstrekt buiten hun belevingswereld. Het lijkt erop dat bijna iedereen zich het liefst met een hulpmiddel voortbeweegt.
Is het hulpmiddel des heren soms niet goed genoeg? Moeten we in een karretje, op een snorfiets, in een auto, op een brommer, omdat het zo'n goed gevoel geeft dat je de baas bent over iets? Laat onze lieve heer maar de baas zijn over mij, ik ben zo dankbaar als ik door de natuur kan lopen. Ook al ben ik niet gelovig, je hebt het goed uitgedokterd daar in de hoogte, baas. Dank voor de benenwagen en dank voor de natuur.
No comments:
Post a Comment