Anarcho bakker

Het artikeltje in De Pers was intrigerend. Er zijn ondergrondse bakkers, misschien wel recht onder jouw voeten! Ondergrondse broden en pasteien, quiches en stoeten gaan van hand tot hand maar niet zoals gebruikelijk via de winkel. Nee, daar verkoopt men alleen wat citaat 'uit een tube in de fabriek wordt uitgescheten' einde citaat.

Verheugend nieuws. Het betekent dat er nog heel veel mensen zijn die van echt voedsel houden, die verschil kunnen proeven en daar ook moeite voor willen doen. Zij kneden en bakken in hun vrije tijd, na hun werkweek, uit puur verlangen naar je ware beleving. Zij vinden daar ook hun clientele bij. Een goede Nederlandse traditie om lekker niet te doen wat de overheid ons voorschrijft, en het zelf wel uit te zoeken. Misschien niet direct de VOC mentaliteit waar Balkenende het graag over had, maar het is een stap in de richting!

Wat er niet in het artikeltje stond, intrigeert mij helemaal. Want hoe doen die anarcho jongens en meisjes dat?
In het weekend bakken. Realiseer wat daarmee wordt gezegd. Dit zijn geen mensen die kleine kinderen over de vloer hebben, of heen en weer moeten rijden naar de sportclubs en de balletvereniging. Mijn inschatting is dat de ondergrondse bakker kinderloos is. Dit is mede ingegeven door het ervaringsfeit dat vele smulpapen in mijn omgeving dat bewust ook zijn. Ik kan natuurlijk fout zitten, corrigeer me als dat zo is.

Daar is niets mis mee. Nee, de reden dat ik het vermeld is, dat ik me afvraag of die anarcho bakkers die geen kinderwens hebben, toch behoefte voelen om zich in de wereld als voedster te manifesteren. De klant als substituut van het kind, het verkoopproces als substituut van het ouderschap. Is dat geen mooie sublimatie, in deze tijd van een van mensen overvolle aarde?