Opa was bemiddeld geweest, maar ook oma kwam uit een gegoede familie. Haar vader was jong overleden en haar moeder hertrouwde met de bedrijfsleider van het bedrijf van haar man, diezelfde overgrootvader van mij, Van Santen dus. Zij werd daarna 'oma Kalsbeek'.
Oma Kalsbeek was een mens van de oude stempel. Vrouwen waren voor het verzorgen van hun man, de man diende de vrouw te onderhouden. Toen dus oma Kalsbeek kwam te overlijden, was er het pijnlijke punt dat zij wel haar twee zoons, maar niet haar dochter met de erfenis had bedeeld. En dat was de erfenis van zowel opa Kalsbeek als opa Van Santen want samen hadden de Kalsbeken geen kinderen meer gekregen.
Onterven kon in die tijd nog. Dus oma Boot-van Santen viste achter het net. En dat net in de tijd dat de crisis uitbrak, denk ik - eens nagaan wanneer oma K precies is overleden. In elk geval, pech stapelde zich op drama, en de meevallers bleven uit voor het gezin Boot. Dat zal ook niet hebben bijgedragen aan de sfeer.
Opa Boot was ook nog een ouderling en ging de eenzame weduwen van de gemeente langs, en schijnt daar heilzaam werk te hebben verricht, of althans daar werd hij van verdacht. Foei! Doodzonde allemaal. Hadden ze in die tijd maar psychologen gehad, dan was er misschien nog iets uitgepraat. Nu is het uiteindelijk zo gelopen dat van alle kinderen van opa Boot er maar één contact met hem onderhield, mijn moeder. De anderen waren woedend op hem, het is nooit meer goed gekomen. Helaas betekent dat dat ik ook nooit een foto van hem heb kunnen vinden. Maar in mijn gedachten zie ik hem nog goed, met driedelig pak en bolknak.
No comments:
Post a Comment