De mateloos populaire schrijver Arnon Grunberg doet sinds kort mee in een toneelstuk, waar hij de rol speelt van Arnon Grunberg. Op zijn lijf geschreven! Gevraagd naar zijn bevindingen hierover, sprak hij de wijze woorden dat hij de indruk heeft dat hij helemaal niets kan, maar dat hij vrij goed is in het mensen overtuigen van het tegendeel.
De zelfkennis van deze man is toch wel bewonderenswaardig. Lang geleden heb ik zijn boek gelezen Brief aan M, dat ik moest wegleggen omdat het enne toenne gehalte me te hoog werd en bovendien uitsluitend over de pukkelige jongeman leek te gaan die onder een ander pseudoniem gewoon Arnon Grunberg was.
Maar hij schrijft en schrijft maar door - dat kan hij in elk geval - en verdient de ene prijs na de andere dus je moet toch weer eens van zo iemand lezen nietwaar. Zoveel mensen kunnen toch geen ongelijk hebben, denk je dan. Dus zijn magnum opus tot heden maar ter hand genomen, De joodse messias.
Twee hoofdstukken verder heb ik opnieuw de grootste moeite om te begrijpen hoe lezers zich zo in de luren kunnen laten leggen. Hier schrijft iemand die niets te vertellen heeft, en dat uitsluitend over zichzelf lijkt te doen, op een verwarde manier, van de hak op de tak schietend, onzin debiterend die de schijn moet wekken van diep filosofisch inzicht. Hoe is het in 's hemelsnaam mogelijk dat daar hele commissies voor uitlopen en prijzen aan uitreiken. Er staat gewoon niets in dat boek. Dat niets is wel op een ergerniswekkende wijze neergeschreven. Het enige dat ik eruit kan lezen is een diepe zelfminachting, gemaskeerd door een zogenaamd cynisch toontje. In ieder geval kan Arnon Grunberg bij mij wel emoties opwekken. En ja, ik zal het boek uitlezen, knarsetandend, om te zien of ik erachter kom hoe hij al die instanties voor het lapje weet te houden.
No comments:
Post a Comment