Samenwonen

In mijn 'sociale omgeving' is een kleine verschuiving aan de gang. Ineens gaan de jonge mensen samenwonen. Ze hebben er de leeftijd voor, zo rond de 24 gebeurt dat natuurlijk. Van harte hoop ik dat ze er veel geluk aan zullen beleven, en veel geluk voor elkaar zullen creëren.

Toen ik zelf voor het eerst ging samenwonen was ik 22 jaar. Mijn geliefde zou kunnen zeggen 'ze had er nog geen haar op' ware het niet dat hij zelf al met zijn 21e aan de bak ging. Maar misschien had hij er ook nog geen haar op! In elk geval weet ik nog hoe bloedjong ik me voelde, maar ook dat ik er al zo lang naar had verlangd.

Ik had net enkele jaren in Spanje gewoond en nam daarvandaan een knappe Spanjaard mee terug. Die was acht jaar ouder dan ik, een wereld van verschil. Hij had levenservaring, had veel van de wereld gezien, was een  onweerstaanbaar iemand voor vrouwen en intelligent. Maar hij had de lagere school niet afgemaakt. Dat was in zijn leven er niet van gekomen omdat zijn ouders waren overleden halverwege die school, en er moest worden gewerkt. Geen sociale verzekering in Zuid Spanje, geen controle op leerplicht, geen eten ook voor wie niet werkte. Dus hij ging aan de slag en heeft nooit fatsoenlijk geleerd om te lezen en schrijven.

Uiteraard is het fout gelopen. Zo'n verschil overbrug je niet. Maar hij was een fatsoenlijk mens en 'ging' voor mij, in plaats voor al die andere vrouwen die hij had kunnen krijgen. Toen ik hem in tranen vroeg om te gaan, ging hij, zonder ruzie en zonder het me moeilijk te maken, en ook zonder het gevoel te geven dat het allemaal niets had voorgesteld.

Van hem heb ik bacalao leren maken. Met flink veel knoflook. Ik vermoed dat hij niet meer leeft. Mijn herinnering aan hem en het eerste samenwonen leeft nog wel, met warmte denk ik aan die tijd terug.  De jonge mensen in mijn omgeving gun ik een even warme tijd.