Alisa Rosenbaum

Deze dame is later bekend geworden onder de naam Ayn Rand, de schrijfster met wie momenteel half Amerika (de rijke helft) lijkt weg te lopen, de voorvechtster voor het meest ego-gerichte kapitalisme dat er is.

Een link ervan ga ik niet geven, want deze onzin moet vooral niet serieuzer worden genomen dan nodig. In het geweldige blad Academische Boekengids - online gratis en voor niets te lezen - stond een uitleg van Rands ideeen, met de achtergronden van haar jeugd als referentie.


Het is vanuit die jeugd wel te begrijpen hoe ze tot dit gedachtengoed is gekomen. 

Tot twee maal toe werd haar familie in Rusland geplunderd door de communisten, ze heeft ellende genoeg meegemaakt van het totalitaire regime. Maar de ideale wereld die zij beschrijft, is onbestaanbaar. Ieder voor zich en niemand voor ons allen, is haar beeld. In God gelooft ze al helemaal niet. Verstand had ze dus wel.


Maar, wie gaat er wegen aanleggen, wie gaat er een universiteit exploiteren, wie een ziekenhuis? Rand wijst mordicus datgene af wat zij ´collectivisme´ noemt. Niks samenwerken, zelluf doen. Dan kom je toch niet ver hoor. De kost gaat voor de baat uit en een soort van overkoepelende organisatie zal zich 'voor ons allen' moeten beijveren. Bovendien spreekt er een gevoelsarmoede uit haar werk die niet een goede spiegel is van de realiteit.


Deze dame was rigide, koppig, en in het algemeen had ze een lastig karakter, aldus de beschrijving van ABG. En gedreven, naast haar verstand. Ze moet wel heel overtuigend en dominant geweest zijn om zoveel aanhangers te krijgen. Men liep al snel met haar weg in het conservatieve kamp. Zelfs toen ze zo aansloeg in Amerika, waar ze zich had gevestigd, was het haar niet gauw goed genoeg. De conservatieven sloten haar in hun hart maar zij vond hen lang niet conservatief genoeg. 

Om haar ideeen uit te ontwikkelen verzamelde ze een aantal mensen om zich heen die je rustig discipelen kunt noemen. Onder hen ook Alan Greenspan, later jarenlang voorzitter van de Fed en een econoom die het objectivisme van Rand in de praktijk probeerde te brengen.


Dit terzijde. Waar het om gaat is dat Rand niets moest weten van collectivisme.
En hoe noemde zij haar groepje getrouwen, dat wekelijks met haar studeerde? 
Jawel hoor: The Collective. 
Hoe inconsequent kun je zijn. Is dat niet een mooi voorbeeld van 'Verneinung'? 
De kern van de omkering in het hart van het idee.