Zoals het gebekt is

Op een zonnige aprilmorgen kwam ik dit tafereel tegen. 

Het is een schoolklas op een weide bij ons achter in het bos. De kinderen en hun begeleiders waren net aan het lunchen. Wat opviel was de rust in de groep. Een paar jongens renden heen en weer, lekker actief, maar zonder gekrijs of gegil, integendeel. Meisjes zaten en liepen wat meer in de buurt van de groten.

Toen zag ik de 'juf' of moet ik medewerker zeggen (idioom Werkplaats Kindergemeenschap) haar hand opsteken.

Een prachtig gebaar. Zij stak haar rechterhand op, bij de Werkplaats was de linkerhand gebruikelijk vroeger, dus misschien was het wel een groep van heel ergens anders vandaan. Het gebaar was echter volkomen duidelijk; zonder roepen, zonder lawaai wachtte de vrouw totdat anderen haar gebaar opmerkten en zich erbij aansloten en stil werden, met de aandacht op haar gericht. Ze zei wat er gezegd moest worden, iedereen had het begrepen en verstaan, en vervolgens begon de lunch. In alle rust en vrede.

Daarna schoten de jongens en een enkel meisje weer dwars over en door het veld, een knul met koperkleurig haar verdween even tussen de bosjes - "ik moet pissen" - en de ordelijke berg rugzakjes en tasjes werd nog even bewaard bij de houten tafel van het Utrechts Landschap. 

Wat is het fijn om te zien als ieder vogeltje mag zingen zoals het gebekt is. Dan zingt het niet vals, dan klinkt het harmonieus samen met of dwars door het lied van de andere vogeltjes. Dat is de kern van het opvoeden.