Twee keer per jaar ga ik met mijn jongste zoon naar het ballet. Deze keer was het het ballet Until the Lions van Akram Khan Company, van Leon en Lightfoot en nog een jongere choreograaf. Het was een donker ballet, somber ook maar niet al te dol, en het sloot wonderwel aan bij de stemming van Tycho die momenteel niet heel erg goed in zijn vel zit. Hoekige bewegingen op mooie muziek, onder andere die meeslepend treurige sonate van Schubert die steeds verder omlaag zakt.
Het eerste ballet was met goudgeschilderde mannen, sprak mij niet zo aan. Het tweede was met een reus en een reuzin, en verder groepjes mannelijke en een enkele vrouwelijke danser. Het leek op een soort elkaar niet begrijpen, op andere niveaus bezig zijn. Tycho vond dit het mooiste.
Het derde ballet vond ik het mooiste, waarin een aantal stelletjes, heel jong ogend, door de herfstbladeren schopten en niet goed wisten of ze nu wel of geen verkering hadden, of dat wilden.
Een geslaagde avond, in mei doen we het weer.
Het eerste ballet was met goudgeschilderde mannen, sprak mij niet zo aan. Het tweede was met een reus en een reuzin, en verder groepjes mannelijke en een enkele vrouwelijke danser. Het leek op een soort elkaar niet begrijpen, op andere niveaus bezig zijn. Tycho vond dit het mooiste.
Het derde ballet vond ik het mooiste, waarin een aantal stelletjes, heel jong ogend, door de herfstbladeren schopten en niet goed wisten of ze nu wel of geen verkering hadden, of dat wilden.
Een geslaagde avond, in mei doen we het weer.
No comments:
Post a Comment