O o o wat is het heet. April eindigde al zo heet en nu puffen we in mei ook nog eens. Ik klaag niet, ik houd van de warmte maar het doet je wel afvragen wanneer die klimaatomslag gaat gebeuren waar de films het over hebben. Dus maar eens opgezocht hoe dat zit met ijstijden.
En wat blijkt?
DIT is een ijstijd.
We zitten nu in het Kwartair en de ijsvlaktes die het een ijstijd maken, liggen op Antarctica en op Groenland.
Wat in de volksmond een ijstijd heet, is in het wetenschappelijk jargon een glaciaal en de echte lange kou heet dan een ijstijdvak. Een glaciaal is maar een kortere periode van pakweg 10.000 jaar binnen een ijstijdvak waarin het ijs zich relatief snel sterk uitbreidt. Soms is het dan korte tijd wat minder koud, dat heet dan weer een interstadiaal. Als het ijs niet helemaal verdwijnt maar zich langdurig terugtrekt op de polen in datzelfde ijstijdvak, heb je een interglaciaal, een periode van relatieve warmte. Zoals nu dus. Mits daarna de kou weer toeneemt.
Het zou zomaar kunnen dat we weer naar een glaciaal gaan. Dat het kouder en kouder wordt, dat de ijskappen groeien vanuit de polen naar het zuiden en noorden. Maar eerst moeten we nu nog meer opwarmen, gezien de menselijke factor van CO2 uitstoot en toenemend aantal auto's in China en India. Om maar eens iets te noemen. Als het daarna toch niet kouder wordt, kan dit interglaciaal achteraf een ijsvrij tijdvak blijken te zijn - namelijk als alle ijs wegsmelt.
Eén ding is zeker: wij maken dat niet meer mee.
Volgens astrofysici was in de allervroegste tijden de zonnestraling - tijdelijk - lager dan nu, en dat veroorzaakte een omgekeerd broeikaseffect waardoor de aarde misschien wel geheel bedekt was met ijs. Na één zo'n superijstijd begon het cambrium, met zijn explosie van leven. Dat is nu wel erg ver weg.
Maar als de tijd daar is, als de grote hitte voorbij is, komt er misschien weer kou en weer nieuw leven.
Zoals het rad van fortuin draait, draait alles om, what goes up must come down.
1 comment:
Wetenschappers werken altijd graag met modellen. Jaren geleden las ik over klimaatmodellen en dan zag men een zeer stabiele situatie waarnaar steeds werd teruggekeerd. Die stabiele situatie was een witte aarde, dus eentje waarbij het gehele oppervlak met ijs was bedekt en waarin alle ingestraalde warmte werd teruggekaatst. Maar het is inderdaad een geruststellende gedachte dat we dat allemaal niet mee zullen maken. Heerlijk die warmte; alleen hoe moet het nu met onze landbouw.
Post a Comment