Kootje Kadootje

Een warme herinnering heb ik aan de jonge jaren met mijn jongste zoon. Hij was een vrolijk ventje, een stevig mannetje en een zonnetje in huis. Met zijn nieuwsgierige houding onderzocht hij alles. Wij woonden destijds in Engeland en hadden een grote parkachtige tuin. Daar heeft hij met zijn luier om en zijn tut in de mond heel wat afgespeeld. Vaak met de zeven kinderen van mijn Ierse buurvrouw, die de kleine broekeman feilloos wist te manipuleren, al sprak hij geen woord Engels - nauwelijks een woord Nederlands ook, trouwens.

Als we dan 's avonds moe en voldaan naar binnen gingen, kwam het badritueel. Lekker poedelen, haartjes met sop, eng! en dan eruit. Dat was het mooiste moment. Dan ging mijn kleine knuffel in een grote badhanddoek, ik wikkelde hem helemaal in, droog en veilig, en voerde ons toneelstukje op.

"Heeeeee, wat is dat nou? Een kadootje voor mij? Kijk daar ligt het pakje. Wat zou dáár nou toch inzitten?" T. verkneukelt zich dan al helemaal, binnen in zijn doek. "Eens even voelen. Prik, prik. Mmmm, het is géén taartje. Daar is het te stevig voor. Maar wat dan? Prikkeprik. Mmmm, misschien een leesboek? Nee daar is het te breed voor." Inmiddels ligt de kleine boef te schudden van de pret in zijn doek. Nog maar eens proberen. "Een poesje? Een paar pantoffeltjes? Nee, ik weet het: Het is Kootje Kadootje!" Op dat toverwoord kwam T. gierend van de lach met zijn armpjes uit de doek gesprongen, recht om mijn hals. Avond in, avond uit. Mijn eigen allerliefste Kootje Kadootje.