Kunst

Dit weekend was ik in de galerie 'Verse Vis' aan de Minrebroederstraat in Utrecht. Een vriendin deed de opening van een expositie van werk van haar en enkele anderen.
Of andersom. Toen ik er kwam was er al werk van haar verkocht en ik moet zeggen, haar werk stak inderdaad positief af tegen het andere werk dat er stond en hing.

De galerie was piepklein, niet veel meer dan 2,5 bij 6 meter. Aan de muren hingen wat geblokte schilderijen, een paar posters, en de houten sculpturen van vriendin Gera. Verder was de ruimte ingenomen door een tafel met hapjes en drankjes, wat folders en een dertigtal enthousiaste galeriebezoekers.

Gera straalde als vanouds. Ze is met hout uit de natuur bezig, en vormt daarmee figuren die ze een wat Zuid-Amerikaanse beschildering meegeeft, niet verwonderlijk als je bedenkt dat ze in Nicaragua heeft gewoond. Het contrast tussen haar werk uit de levende natuur en de merkwaardig levenloze andere stukken viel me op.

Het boek van Houellebecque kwam in mijn gedachten. De vernissages waar daarin sprake van is, zouden die ook zo zijn gelopen? maar dan in het groot. Wat is kunst toch eigenlijk. Het boek 'De kaart en het gebied' is daar duidelijk over: kunst geeft betekenis aan een hoeveelheid indrukken, door het te rangschikken, door er een kader overheen te leggen, een sjabloon dat de toon zet voor de verwerking ervan door de kijker, een leidraad.

Maar ja, ik kan het niet helpen. Ik las kort geleden ook het onvolprezen adolescentenboek 'Olivier en Adriaan',  (NB dit is deel 2, het 1e deel heet uiteraard 'Adriaan en Olivier') jaren geleden geschreven door de jonge Leonard Huizinga als provocatie van zijn beroemde vader de geschiedschrijver. Daarin laat hij Olivier een scene meemaken waarin een gedicht van hem is blijven slingeren, en gevonden door een groepje jonge literatoren op het Leidseplein. In plaats van de hoon die Olivier verwacht blijkt het groepje zeer enthousiast en bespreekt het gedicht in welhaast hemelse termen. Krulhaar, een rasechte Amsterdammer, noemt het bijvoorbeeld 'heil belangrêk'. Ja, hij merkt zelfs op dat hij 'in deize ferze 'n bewaugenhêd (fint), die..... om sau te segge de refleks fan het psiegisch praubleim isj.'


En laat dat nou net perfect uitdrukken hoe ik mij voelde in die galerie in Utrecht. In ieder geval waar het de schilderijen van de anderen betrof. De houten sculpturen van mijn vriendin brachten me weer terug bij Houellebecque, die zijn boek eindigt met het beeld van vergankelijkheid van alle cultuur.