Spullen

Mijn oude moeder is verhuisd. Woonde zij tot voor kort in een bungalow, waar alles de gedachte aan haar overleden echtgenoot en vriend van ruim 80 jaar(!) ademde, nu zit ze met vele oudjes, jonger dan zij, in een verzorgingshuis.

Het is moeilijk je te verplaatsen in het gevoel van verlies dat dat moet betekenen. Niet alleen is manlief er niet meer, ook de vanzelfsprekendheden van 25 jaar samen in dat huis zijn weg. De routines zijn verdwenen. De dagelijkse badbeurt, om half vier een kopje thee, samen ontbijten, in de tuin zitten en over de vogeltjes praten, het is allemaal weg.

Ook de spullen moeten weg. Het huis was natuurlijk veel groter dan de - grote - zorgwoning die ze nu heeft. Dus de boekenkasten, de kleine meubeltjes, de schilderijen, de snuisterijen, de verzameling puzzels, de vloerkleden passen niet meer in dat 'hokje'.

Vandaag werden twee van die vloerkleden bij mij bezorgd. Met gemengde gevoelens kijk ik ernaar.
Het zijn perzen, op zich kwaliteitskleden, hoewel ze wel tekenen van gebruik vertonen nog altijd van zekere klasse. Maar er lagen er al een paar. Mijn huis wordt voller en voller terwijl moeder meer en meer moet loslaten. Zij kan dat slecht, slechter dan ik. Dan gaan de spullen zwaar op je wegen.

Wat is het toch vreemd dat de mens zich zo veel verzamelt. Als gras zijn de dagen van een mens, hij bloeit als een bloem op het veld, zo staat er in Psalm 103,15. Maar ook bloemen zijn levende wezens die vechten voor hun voortbestaan en een prettig leven. Ze lokken insecten met kleuren en geuren, ze dragen sporen of zaden die ze op de wind laten verstrooien, of door vogelpootjes. Het hele leven is een kermis van vasthouden en loslaten, en weer opnieuw beginnen. Laat het maar een vrolijke kermis zijn.