Requiem

Vriend Menno is al sinds jaren in zijn vrije uren een fervent cellist. Zozeer zelfs dat hij op bijna professioneel niveau kan meekomen. Dit weekend speelt hij als eerste cellist in het Dudok koor project en met Ferry ging ik luisteren in de Jacobi kerk. Dat is een heerlijke ervaring geworden.
Het Deutsches Requiem is toch al een prachtig stuk, en dit koor was door de dirigent tot grote hoogte opgetrokken. Het zong de lastige partijen met overtuiging, ook de hoge noten kwamen er uit. Aan het eind van het stuk kon je de vermoeidheid wel een beetje horen, maar er waren al mensen in het publiek die de zakdoekjes nat hadden moeten maken.

Daar droegen ook de twee solisten aan bij, een knalharde bariton met een klankkast van zowat twee meter, en een ranke roodharige die de sopraanpartij voor haar rekening nam. Daarbij zaten we ook nog eens op de allereerste rij stoelen, dit omdat een dame(?) een paar rijen daarachter alle plaatsen bezet wilde houden. Anders waren we bescheiden daar gaan zitten. Nu hoorden we elke streek van de celli en elke paukenslag en elke hobo. Heel fijne plek. Naderhand hebben we nog even in Luden zitten napraten. Ferry vond het wel te horen dat het een jeugdwerk van Brahms was. Hoe krijg je het bedacht. Brahms was 32 toen hij het schreef trouwens, niet echt meer jeugd. Een van zijn meest bekende en indringende werken. Ik heb genoten.