Het is nogal vervreemdend om de tentoonstelling van de serviezen van de tsaren te bekijken net als je het boek De Ondergang van het oude Europa aan het lezen bent. De ronkende opschriften bij de uitstalling in de Hermitage sporen niet met de harde, kritische toon van Miranda Carter. Zij laat geen spaan heel van de naïeve, over het paard getilde en wereldvreemde pedagogische misbaksels die in elk geval Tsaar Nicolaas was, om over Keizer Snor nog maar niet te spreken. Zij beschrijft ook wel banketten, waar dus deze goudglinsterende tafels waren gedekt, maar vooral als contrast met de ellende die er heerste in Rusland terwijl de tsaar er gewoonweg niets van wilde weten. Hij was door God zelf verkoren om autokratisch de baas te spelen over Rusland. Dat dacht hij te doen door volstrekt onbenullige administratieve handelingen uit te voeren. Daar waar het ging om denkwerk, verdwenen nota's en beleidsstukken in de open haard van de Romanovs. Te Moelijk, zouden we vandaag de dag zeggen. Intellectueel was hij een lichtgewicht, aldus Carter.
Stuitend vond ik de beschrijving van het kroningsincident. De organisatie was wrakhout. De gewone mensen mochten gratis eten, maar het liep mis en een half miljoen mensen raakte op drift. Duizenden lijken lagen er later langs de kant van de weg opgestapeld. Nicolaas ging die avond na het eten nog even langs een feestje. In Wiki staat dat hij daarom ten onrechte voor ongevoelig werd uitgemaakt. Ik sta meer achter de visie van Carter die hem wel gevoelsarm vond, en vooral blijk geven van een laat ik het noemen convex inzicht.
Maar goed, daar was dus dat servies, aangevuld met servies van WA zelve, nog van zijn voormoeder Anna Paulowna. Al die geschiedenis doet je wel iets hoor. Dat maakt het zeer de moeite waard om het te gaan zien.
No comments:
Post a Comment