Eindeloze deining

De nacht is gitzwart en de sterren staan miljoenvoud te schitteren, de melkweg is te zien - hoewel die in Sougia toch iets duidelijker was. Gebonk van de oceaan tegen de lavakust houdt ons wakker op het terras. Dat is wel bijzonder hier: het geweld van de oceaan. Overdag, als het niet waait, gloeit het water purperkleurig. Witte schuimkoppen tekenen zich af op de kust. Waar er kleine rotsen boven het water uitkomen, vlakbij de kust, valt het water uiteen in turquoise, roomwit en diepblauw. Je krijgt er nooit genoeg van. In een inham stroomt het naar binnen en knalt het omhoog, het spat uiteen in de kleinste druppeltjes. Later op de ligbank in de zon, voel je de zoutkristalletjes prikken op je huid.

Elke paar seconden hoor je een geweldige bonk. Als je niet weet dat het de oceaan is, zou het je verschrikkelijk gaan ergeren, alsof je buren steeds met de stoel tegen de muur slaan. Maar nu ervaar je de kracht van de natuur en ben je er rustig onder. Nog een wonder dat die kust die geweld kan doorstaan, dat de brokken er niet van af vliegen. Het nog jonge lavagesteente - pas 500.000 jaar oud - kan wel een stootje hebben, dat blijkt. De zee klotst voort in eindeloze deining.