De laatste dag op Cyprus is een heerlijke dag geworden. Zoals voorspeld was het stralend weer, maar nog steeds wat fris en winderig. Ik haalde de bus van 09.10 die me bij Acheleia afzette - de vraagtekens in de ogen van de buschauffeur, want daar was niks! althans in zijn idee. Maar er was de rivier van Episkopi naar Acheleia en daar wilde ik langs omhoog lopen.
In alle rust liep ik weer naar het hoge viaduct en kwam dus weer langs het watergebied. Daar zag ik een kleine strandloper of witgat, bovenop een steen, druk bezig met zijn roep van piet-piet-piet-piet-piet. Ook zag ik weer de sternachtige vogel en de kleine zilverreiger.
Eenmaal voorbij het viaduct ontvouwde zich een elyseïsch landschap tussen de heuvels. De bebouwing was nu weg, een enkel soort fabrieksgebouw was er nog en verder kleine boerderijen. In de verre verte strekten zich de velden met bloemen uit, het geklater van de rivier was hoorbaar en de vogels lieten zich niet onbetuigd. Tot mijn grote plezier was er een kleine zwartkop die zich liet bekijken. Hij hield niet op met zingen vlak voor mijn neus, vol in de kijker.
Ik liep door, een paar keer dwars door de slingerende rivier heen, om uit te komen op een heuveltop waar ik op een rubberband onderuit ging liggen en even heb gezond. Van daaruit kon ik de hele vallei bezien. Gezoem van insecten, heerlijke geuren, kruiden en heel veel blauw in de lucht. Op de weg terug zat er een lijster, maar met een hele bleke buik te schuilen in de helling van de kleine kloof die ik uitliep. Toen ging het verder de E4 langs en die bracht mij bij een plek waar de rivier heel vlak stroomde bij een bed van witte stenen en riet. Daar lag ik een poosje te genieten, en zag nog net een soort kleine roerdomp wegvliegen. Een tijdje luisterde ik naar het stromende water, en ging toen toch weer verder, al maakte ik daarbij natte voeten!
Uiteindelijk draaide ik om bij een luxe complex van woningen geheten Santa Barbara Villas, waar alles verlaten was behalve dat er drie honden achter de hekken de wacht hielden. Ik was al een paar uur onderweg en vond het wel mooi. Honger had ik totaal niet. Ook de terugweg liep voorspoedig en in alle rust, zo zag ik nog de bosrietzanger waar ik zo naar uitkeek en ook een zwart vogeltje met een wit omrand oogje. Dat zou ik nog vergeten: toen ik net op pad was, lag er een blauwe slang van zeker 1.50 m lang en zo dik dat hij met moeite tussen het rond van mijn duim en wijsvinger zou passen, met een platgereden staartstuk. Hij leefde nog en ik heb het arme beest tussen het gras gegooid om te sterven, dat leek me beter dan op de harde stenen van het pad. Ik denk dat het en large whip snake was. Natuurlijk zijn alle vogels die ik noemde ook niet per se juist gedetermineerd, maar van de kleine zwartkop ben ik vrij zeker.
Heel rustig aan liep ik terug en lag nog onderweg even te zonnen. Om half vier kwam de bus naar Paphos. Daar heb ik nog wat rondgelopen en ontdekte zowel de catacombe van St. Salomon (een oeroud onderaards kerkachtige ruimte) en de zuil van Paulus die helemaal geen zuil bleek te zijn maar een compleet complex met een oud christelijke kerk, een byzantijns stuk, en een (gerestaureerde?) kerk ook uit ca 550 AD. Ook hier weer prachtig mozaïekwerk, en hele zuilenrijen. Niet te geloven. Dat is verborgen achter de haven, je ziet er niets van als je op de terrassen zit.
Tot slot liep ik naar de andere kant van de haven en vond daar een authentiek ogend kroegje. Daar at ik een heerlijke mezze, mosselen in knoflooksaus, met een glaasje rood. Toen zat het erop voor vandaag en hoefde ik alleen nog dit blog te maken.
In alle rust liep ik weer naar het hoge viaduct en kwam dus weer langs het watergebied. Daar zag ik een kleine strandloper of witgat, bovenop een steen, druk bezig met zijn roep van piet-piet-piet-piet-piet. Ook zag ik weer de sternachtige vogel en de kleine zilverreiger.
Eenmaal voorbij het viaduct ontvouwde zich een elyseïsch landschap tussen de heuvels. De bebouwing was nu weg, een enkel soort fabrieksgebouw was er nog en verder kleine boerderijen. In de verre verte strekten zich de velden met bloemen uit, het geklater van de rivier was hoorbaar en de vogels lieten zich niet onbetuigd. Tot mijn grote plezier was er een kleine zwartkop die zich liet bekijken. Hij hield niet op met zingen vlak voor mijn neus, vol in de kijker.
Ik liep door, een paar keer dwars door de slingerende rivier heen, om uit te komen op een heuveltop waar ik op een rubberband onderuit ging liggen en even heb gezond. Van daaruit kon ik de hele vallei bezien. Gezoem van insecten, heerlijke geuren, kruiden en heel veel blauw in de lucht. Op de weg terug zat er een lijster, maar met een hele bleke buik te schuilen in de helling van de kleine kloof die ik uitliep. Toen ging het verder de E4 langs en die bracht mij bij een plek waar de rivier heel vlak stroomde bij een bed van witte stenen en riet. Daar lag ik een poosje te genieten, en zag nog net een soort kleine roerdomp wegvliegen. Een tijdje luisterde ik naar het stromende water, en ging toen toch weer verder, al maakte ik daarbij natte voeten!
Uiteindelijk draaide ik om bij een luxe complex van woningen geheten Santa Barbara Villas, waar alles verlaten was behalve dat er drie honden achter de hekken de wacht hielden. Ik was al een paar uur onderweg en vond het wel mooi. Honger had ik totaal niet. Ook de terugweg liep voorspoedig en in alle rust, zo zag ik nog de bosrietzanger waar ik zo naar uitkeek en ook een zwart vogeltje met een wit omrand oogje. Dat zou ik nog vergeten: toen ik net op pad was, lag er een blauwe slang van zeker 1.50 m lang en zo dik dat hij met moeite tussen het rond van mijn duim en wijsvinger zou passen, met een platgereden staartstuk. Hij leefde nog en ik heb het arme beest tussen het gras gegooid om te sterven, dat leek me beter dan op de harde stenen van het pad. Ik denk dat het en large whip snake was. Natuurlijk zijn alle vogels die ik noemde ook niet per se juist gedetermineerd, maar van de kleine zwartkop ben ik vrij zeker.
Heel rustig aan liep ik terug en lag nog onderweg even te zonnen. Om half vier kwam de bus naar Paphos. Daar heb ik nog wat rondgelopen en ontdekte zowel de catacombe van St. Salomon (een oeroud onderaards kerkachtige ruimte) en de zuil van Paulus die helemaal geen zuil bleek te zijn maar een compleet complex met een oud christelijke kerk, een byzantijns stuk, en een (gerestaureerde?) kerk ook uit ca 550 AD. Ook hier weer prachtig mozaïekwerk, en hele zuilenrijen. Niet te geloven. Dat is verborgen achter de haven, je ziet er niets van als je op de terrassen zit.
Tot slot liep ik naar de andere kant van de haven en vond daar een authentiek ogend kroegje. Daar at ik een heerlijke mezze, mosselen in knoflooksaus, met een glaasje rood. Toen zat het erop voor vandaag en hoefde ik alleen nog dit blog te maken.
No comments:
Post a Comment