Het is koud hier op Cyprus, dan schijnt de zon even dan weer regent het wat. Geen weer om te zonnen, mijn lange broek is nog geen dag uit geweest. Maar wel is hier een fantastische busdienst. Voor slechts 5 Euro koop je een dagkaart, en daarmee mag je binnen het hele district Paphos van bus naar bus overstappen. 's Avonds hier is niets voor mij, een beetje in een bar hangen, dus ik ga er vroeg in en ook vroeg weer uit. Zo zat ik ook deze keer weer op tijd in een bus noordwaarts naar Ayios Georgios. Dat is een kerk bij een strandje in een verlaten streek.
Net toen ik aankwam, scheen de zon. Er waren bankjes op het kerkplein vanwaar je over de zee uitkeek. Even overwoog ik daar een flink stuk te lopen, maar de aansluiting bleek verderop te zijn en dan ging je eerst een kleine kloof in. Veel zin had ik daar vanochtend niet in, dus ik lummelde lekker wat bij de kust tot het busje weer kwam.
Via het fraaie Coral Bay kwam ik weer in Paphos waar het tegen het akelig koude aan was. Ergens binnen nam ik een heerlijke kom soep en toen kroop ik weer in de bus; nu naar Petra tou Romiou, drie kwartier verderop naar het zuiden. Het beton zet zich nog vrij lang voort, maar dan komt het oude Cyprus toch tevoorschijn: glooiende heuvels met laag struikgewas, veel gele bloemen en kruiden en grassen. En natuurlijk de prachtige Middellandse Zee. Bij de eindhalte rees de witte Rots van de Griek op uit zee. Maar mooier nog, aan de zuidkant lag een prachtige krijtrots en de zee kleurde turquoise. Midden in de baai lag een groot zwart brok steen. Het is in deze baai dat het de mooie godin Afrodite beliefde om uit het schuim op te rijzen en voor de eerste keer aan land te gaan. Iedereen liep naar de Rots van de Griek, niemand realiseerde zich dat die rots er nog niet kon liggen toen de godin verrees: pas eeuwen later gooide de Griek die rots daar in het water om die van Mycene uit het land te houden.
Veel mensen hebben daar in het donkere zand witte kiezels gevormd tot namen, of ze hingen briefjes in de struiken met gebeden aan Afrodite. Ik voegde daar het mijne aan toe en liep vervolgens twee uur over het kustpad heen en weer voor ik de bus terug weer pakte.
Weer in Paphos heb ik een lekkere maaltijd genomen terwijl het langzaam donker werd. Heel donker, want in verband met de 'Zware Tijd' zoals ze Goede Vrijdag hier noemen, bleven bijna overal de lichten uit. Het laatste blauw van de lucht in de ondergaande zon kwam daardoor onaards en hemels over. Men leeft hier echt met het christelijke geloof - en vanavond is de Heiland gestorven. Het troost om te weten dat de godin van Liefde hier is opgerezen.
Net toen ik aankwam, scheen de zon. Er waren bankjes op het kerkplein vanwaar je over de zee uitkeek. Even overwoog ik daar een flink stuk te lopen, maar de aansluiting bleek verderop te zijn en dan ging je eerst een kleine kloof in. Veel zin had ik daar vanochtend niet in, dus ik lummelde lekker wat bij de kust tot het busje weer kwam.
Via het fraaie Coral Bay kwam ik weer in Paphos waar het tegen het akelig koude aan was. Ergens binnen nam ik een heerlijke kom soep en toen kroop ik weer in de bus; nu naar Petra tou Romiou, drie kwartier verderop naar het zuiden. Het beton zet zich nog vrij lang voort, maar dan komt het oude Cyprus toch tevoorschijn: glooiende heuvels met laag struikgewas, veel gele bloemen en kruiden en grassen. En natuurlijk de prachtige Middellandse Zee. Bij de eindhalte rees de witte Rots van de Griek op uit zee. Maar mooier nog, aan de zuidkant lag een prachtige krijtrots en de zee kleurde turquoise. Midden in de baai lag een groot zwart brok steen. Het is in deze baai dat het de mooie godin Afrodite beliefde om uit het schuim op te rijzen en voor de eerste keer aan land te gaan. Iedereen liep naar de Rots van de Griek, niemand realiseerde zich dat die rots er nog niet kon liggen toen de godin verrees: pas eeuwen later gooide de Griek die rots daar in het water om die van Mycene uit het land te houden.
Veel mensen hebben daar in het donkere zand witte kiezels gevormd tot namen, of ze hingen briefjes in de struiken met gebeden aan Afrodite. Ik voegde daar het mijne aan toe en liep vervolgens twee uur over het kustpad heen en weer voor ik de bus terug weer pakte.
Weer in Paphos heb ik een lekkere maaltijd genomen terwijl het langzaam donker werd. Heel donker, want in verband met de 'Zware Tijd' zoals ze Goede Vrijdag hier noemen, bleven bijna overal de lichten uit. Het laatste blauw van de lucht in de ondergaande zon kwam daardoor onaards en hemels over. Men leeft hier echt met het christelijke geloof - en vanavond is de Heiland gestorven. Het troost om te weten dat de godin van Liefde hier is opgerezen.
No comments:
Post a Comment