Folkwang

Folkwangar, dat was volgens de oude verhalen van de Edda de woning van Freya, en een open huis voor kunst en bijeenkomsten. Daarnaar is het museum van de verzamelaar Osthaus genoemd, van wie ik voor het las in de biografie van Helene Kröller-Müller. Deze verzamelaarster bleek als het ware in een mano a mano te werken met deze Osthaus, die dezelfde interesse had maar langs andere lijnen zover was gekomen.

Dat museum staat in Essen, en dat was mede de reden dat wij daarheen waren getrokken. Vandaag was de gelegenheid om het te gaan bezoeken. Het was echt prachtig. Ruim van opzet, veel licht, en dan ook nog de collectie waar geweldige stukken tussen zaten. Naast bekende namen als Renoir en Van Gogh waren er ook veel minder bekende namen, die toch geweldig werk hadden hangen. Om ze te benoemen lukt me niet, daarvoor moet ik het vaker hebben gezien. Een enkele noem ik al: Lovis C die een Susanna in het bad heeft geschilderd met een prachtige lichtval en een brutaal glurend oud mannetje, en een heel direct zelfportret.

En wat is een museumbezoek zonder een Kaffee mit Kuchen waard?



Op de terugweg naar Nederland werden we opnieuw met het vluchtingengebeuren geconfronteerd. Een controle van de bus aan de grens. Eén iemand kon de juiste papieren niet tonen en werd eruit gepikt. Het leverde ons weer drie kwartier vertraging op. Het wordt er niet vlotter op zo.