Mijn oog viel op een boek met de titel 'Lelijk' dat uitgestald stond in de bibliotheek. Een ongewone titel, dus daar wilde ik wel meer van weten. Het bleek de autobiografie te zijn van Constance Briscoe, de eerste zwarte vrouwelijke rechter in Engeland.
Zij is de dochter van een Jamaicaans stel. Haar moeder had uiteindelijk 11 kinderen, Constance was nummer vier. De moeder wordt in het boek afgeschilderd als een wispelturig wezen, iemand die van het begin af aan een bloedhekel had aan dit vierde kind. Constance beschrijft een jeugd met fysieke en geestelijke mishandeling waar je eng van wordt. Ondanks - niet dankzij - deze vreselijke jeugd heeft ze de ambitie om een zinvol leven voor zichzelf te veroveren en wil advocaat worden. Het lukt haar, en ze wordt dus rechter.
De moeder van Briscoe heeft haar dochter voor de rechter gesleept wegens laster. Dat heeft ze verloren; er is voldoende bewijs om aan te nemen dat de verhalen over de mishandelingen waar zijn, zo oordeelde het Britse gerechtshof. Des te meer respect breng je op voor het arme meisje.
Je zou zeggen, een succesverhaal.
Maar nu lees ik dat dezelfde Constance tot een gevangenisstraf van 16 maanden is veroordeeld, wegens iets als lekken van vertrouwelijke informatie. Deze straf is onherroepelijk geworden, ze zit hem nu uit.
Meteen heeft haar moeder haar weer voor de rechter gesleept, omdat ze nu aanvoert dat haar dochter niet geloofwaardig is en het verhaal in het boek dus niet kan kloppen.
Wat een afschuwelijk drama, wat kunnen mensen elkaar en zichzelf in de weg zitten. Wat is het moeilijk om een slechte start om te zetten in iets positiefs.
No comments:
Post a Comment