Faust

Ik moet hoognodig Faust van Goethe weer eens lezen. Ik herinner me prachtige uitspraken, in een mooi rijm. Een boeiend verhaal met niet alle slechten slecht en niet alle goeden goed. Hekserij, intellect, diepe liefde, korte-termijnvisie, het is er allemaal.

Dat vond ik niet terug in de Faust van Gounod die ik vandaag ben gaan bekijken en beluisteren.
Gounod heeft gekozen voor de romantiek. Het gaat hem alleen om Faust die achter de meiden aan wil.

Dat heeft de regisseur ook zo opgepakt. Het begint prachtig, met een modern laboratorium waar Faust gefrustreerd uit komt, mooi rood verlichte golems in waterige reservoirs in de vorm van buizen. Maar allengs verwordt het verhaal toch tot platte genoegens. Met Marguerite valt dat nog wel mee, die geeft zich uit liefde als het erop aan komt. Maar Faust krijgt in het domein van Mefistofeles een plaatje te zien van je reinste porno.

Als ik vrouwelijk koorlid was, had ik het vertikt. Alle dames liepen rond in vleeskleurige kostuums en enorme tieten, of in diep uitgesneden niemendalletjes met enorme tieten. De mannen mochten daar naar hartenlust aan zitten (nou ja, harten-lust?) en er kwam zelfs een scene aan een langgerekte tafel waar alle dames met hun benen omhoog door de staande heren werden genomen. Bah. Wat een misselijke sexistische mise-en-scene.

Verder vond ik de choreografieën van het koor ook niet bijzonder. Wel werd er prachtig gezongen, vooral door Marguerite en Faust, maar ook jongeheer Siebel deed het perfect. Kortom, als je je ogen dicht deed op gezette tijden dan was het een mooie opera. Ook al is Gounod duidelijk niet het allerhoogste plan in de opera wereld, hij heeft een paar ijzersterke melodieën vooral in zijn koorwerk.