Het is gelukt: vandaag weer een 'allereerste' en dat was mijn bezoek aan het station Gouda Goverwelle. Dit monumentale feit dankte ik aan Huib, die een wandeling had uitgezet door en langs de Reeuwijkse plassen die daar begon.
Het is altijd al gezellig om met zijn drieën te wandelen dus we waren blij om de vrolijke kop van Huib te zien, in de stralende zon van de vroege morgen. Al heel snel waren we aangeland op de tiendweg.
De veldbloemen stonden volop aan de randen, kuifeenden en waterhoentjes zwommen zenuwachtig heen en weer terwijl wij over de graskade marcheerden. Een fuut droeg een kleintje op haar rug en kon daarom niet onderduiken.
Het ging door en over metalen hekken over het erf van boeren en intussen keek Ferry naar de weidevogels.
Al lopend lijkt de tijd stil te staan, maar er kwam een eind aan de tiendweg. Daar liepen we verder over asfalt maar langs de schone sloten, naar een kruispunt waar vijfvoudige Opa Antonio ijs verkocht. Heerlijk!
Toen sloegen we over het Ree af naar de plassen. Op zo'n pad is het bijna niet te geloven dat je midden in het water loopt, want de huizen die er staan hebben mooie bloemrijke tuinen, en aan de andere kant is een sloot met kroos voor het echte grote water begint.
Overal waren mensen met zomerse waterpret bezig. Een groepje oudere dames roeide voorbij, zeilbootjes sneden door de plassen, en er was ook een plek waar de opgeschoten jeugd bij een diep in het water stekende steiger lekker zwom.
Zwetend van de hitte kwamen we langs een verrassende plaats: een palingboer. Natuurlijk kon Ferry daar niet voorbij lopen, de palingboer was thuis en hij kocht een pond gerookte zaligheid. Daar kon verder niets tegenop, kort daarna kwam het station weer in zicht. Weer zo'n heerlijke dag. Wat een fijne hobby toch, wandelen.
Het is altijd al gezellig om met zijn drieën te wandelen dus we waren blij om de vrolijke kop van Huib te zien, in de stralende zon van de vroege morgen. Al heel snel waren we aangeland op de tiendweg.
De veldbloemen stonden volop aan de randen, kuifeenden en waterhoentjes zwommen zenuwachtig heen en weer terwijl wij over de graskade marcheerden. Een fuut droeg een kleintje op haar rug en kon daarom niet onderduiken.
Al lopend lijkt de tijd stil te staan, maar er kwam een eind aan de tiendweg. Daar liepen we verder over asfalt maar langs de schone sloten, naar een kruispunt waar vijfvoudige Opa Antonio ijs verkocht. Heerlijk!
Toen sloegen we over het Ree af naar de plassen. Op zo'n pad is het bijna niet te geloven dat je midden in het water loopt, want de huizen die er staan hebben mooie bloemrijke tuinen, en aan de andere kant is een sloot met kroos voor het echte grote water begint.
Overal waren mensen met zomerse waterpret bezig. Een groepje oudere dames roeide voorbij, zeilbootjes sneden door de plassen, en er was ook een plek waar de opgeschoten jeugd bij een diep in het water stekende steiger lekker zwom.
Zwetend van de hitte kwamen we langs een verrassende plaats: een palingboer. Natuurlijk kon Ferry daar niet voorbij lopen, de palingboer was thuis en hij kocht een pond gerookte zaligheid. Daar kon verder niets tegenop, kort daarna kwam het station weer in zicht. Weer zo'n heerlijke dag. Wat een fijne hobby toch, wandelen.
1 comment:
Je vergeet de dubbele Wiericke helemaal en het prachtige oude polderlandschap.
Helaas was deze paling niet goed gerookt. Had beter kunnen blijven zwemmen en terug gaan naar de Sargassozee om eitjes te leggen.
Post a Comment