Dag 3 - Blankenheim Mirbach
Ik had mijn zin gekregen, we gingen verder naar Mirbach. Het was me namelijk gelukt om de laatste kamer die daar beschikbaar was, te pakken te krijgen. Het is maar een klein dorp, maar ligt wel aan het eind van een etappe van de Eifesteig, wonderlijk dat je dan zo moeilijk onderdak kunt.
De temperaturen stegen nu ruim boven de 30. De Eifelsteig loopt vanuit Blankenheim over het Brotpfad - in Ripsdorf staat een Brothaus, daar zal het wel van afgeleid zijn. Het was een prachtige wandeling. Eerst ging het door het bos. Bij een hutje ontmoetten we een Nederlands stel dat maar liefst twee weken aan het wandelen ging, van Aken naar Triër, een hele klus en dat zonder fatsoenlijke kaart. Maar de Eifelsteig is uitstekend aangegeven, het moet zo kunnen. We constateerden met ons vieren dat het altijd de Nederlanders zijn die je buiten treft. Duitsers zouden het sowieso te heet vinden die dag. De wandelaar vertelde dat ze met een Duitser waren opgelopen die klaagde over de hitte. Toen ze bij hun hotel aankwamen. ging hij meteen naar de sauna.....
Na het bosgedeelte kwamen er halfopen landbouwgebieden, misschien wel het mooiste wandellandschap dat er is. Ripsdorf was klein maar had een heerlijke Schänke waar we binnen afkoelden en een stevige kom soep namen voor de behoefte aan zout. Daarna wilde ik iets anders proberen dan de Eifelsteig. Er liep een pad van Ripsdorf naar Lammertstal dat er veelbelovend uitzag. En dat was niet teveel gehoopt. We kwamen langs en door velden met licht wuivend koren, glanzende bruine koeien op heuvels, bosranden met bramen, vlinders overal, en het ritselende stroompje de Lammertsbach.
In de luwte van de bosrand volgden we deze stroom tot een bord waarop stond uitgelegd dat daar een Schluckloch was. Dat is een plek waar het water door het karstverschijnsel onder de grond zakt, om er pas kilometers verder weer onder vandaan te komen. Het stroomt dan door ondergrondse tunnels die uit de kalkbodem zijn gesleten. Als er veel water is, blijft het ook boven lopen, dus je ziet een lange streep van groot hoefblad omzoomd met de meest uiteenlopende veldbloemen, dwars door het weiland. Het was zo mooi - en we hadden de tijd - dat we een stuk heen en weer liepen voor we definitief naar Mirbach gingen.
Van een ouder stel hadden we onderweg al gehoord dat daar een prachtig kerkje staat, niet oud maar in oude stijl. Daar liepen we langs want ons onderdak lag er recht tegenover, een op zijn Duits perfect ingericht appartement met alle mogelijke luxe. We zetten onze spullen weg en gingen meteen weer een stukje terug waar we 'em Backes' wat konden eten. De vrolijke waard van dit kleine eethuisje had niet veel op het menu staan maar wel een paar soorten Flammkuchen. Dat bleken origineel Eifeler pizza's te zijn, met een flinterdunne krokante bodem en lekker dunne uienringen en ham en nog zo een en ander erop. Heerlijk! Daarbij een Eifeler Landbier, niet in de winkel te krijgen want echt kleinschalig van daar, een verrukkelijk biertje.
We babbelden gezellig met Nederlanders die daar corvee hadden. Een zoon had er een tweede huis gekocht en opa en oma waren goed genoeg om daar te klussen terwijl zoonlief met zijn gezin afwachtte en werkte. We lachten hen vriendelijk uit en zeiden, dat heb je niet goed gedaan, te weinig kinderen zeker, dan moet je van alles voor hen. Nee dan wij met zes kinderen, dan kun je alleen maar nee zeggen als ze al durven vragen om oppas of klussen. Ze moesten er wel om lachen.
Er was ook een Duitse dame, die bij ons in hetzelfde huis overnachtte, heel gezellig allemaal. Na even meehelpen bij de kerk om een bruiloft voor te bereiden, was het tijd om even na te zitten op een bankje en dan plat.
Ik had mijn zin gekregen, we gingen verder naar Mirbach. Het was me namelijk gelukt om de laatste kamer die daar beschikbaar was, te pakken te krijgen. Het is maar een klein dorp, maar ligt wel aan het eind van een etappe van de Eifesteig, wonderlijk dat je dan zo moeilijk onderdak kunt.
De temperaturen stegen nu ruim boven de 30. De Eifelsteig loopt vanuit Blankenheim over het Brotpfad - in Ripsdorf staat een Brothaus, daar zal het wel van afgeleid zijn. Het was een prachtige wandeling. Eerst ging het door het bos. Bij een hutje ontmoetten we een Nederlands stel dat maar liefst twee weken aan het wandelen ging, van Aken naar Triër, een hele klus en dat zonder fatsoenlijke kaart. Maar de Eifelsteig is uitstekend aangegeven, het moet zo kunnen. We constateerden met ons vieren dat het altijd de Nederlanders zijn die je buiten treft. Duitsers zouden het sowieso te heet vinden die dag. De wandelaar vertelde dat ze met een Duitser waren opgelopen die klaagde over de hitte. Toen ze bij hun hotel aankwamen. ging hij meteen naar de sauna.....
Na het bosgedeelte kwamen er halfopen landbouwgebieden, misschien wel het mooiste wandellandschap dat er is. Ripsdorf was klein maar had een heerlijke Schänke waar we binnen afkoelden en een stevige kom soep namen voor de behoefte aan zout. Daarna wilde ik iets anders proberen dan de Eifelsteig. Er liep een pad van Ripsdorf naar Lammertstal dat er veelbelovend uitzag. En dat was niet teveel gehoopt. We kwamen langs en door velden met licht wuivend koren, glanzende bruine koeien op heuvels, bosranden met bramen, vlinders overal, en het ritselende stroompje de Lammertsbach.
In de luwte van de bosrand volgden we deze stroom tot een bord waarop stond uitgelegd dat daar een Schluckloch was. Dat is een plek waar het water door het karstverschijnsel onder de grond zakt, om er pas kilometers verder weer onder vandaan te komen. Het stroomt dan door ondergrondse tunnels die uit de kalkbodem zijn gesleten. Als er veel water is, blijft het ook boven lopen, dus je ziet een lange streep van groot hoefblad omzoomd met de meest uiteenlopende veldbloemen, dwars door het weiland. Het was zo mooi - en we hadden de tijd - dat we een stuk heen en weer liepen voor we definitief naar Mirbach gingen.
Van een ouder stel hadden we onderweg al gehoord dat daar een prachtig kerkje staat, niet oud maar in oude stijl. Daar liepen we langs want ons onderdak lag er recht tegenover, een op zijn Duits perfect ingericht appartement met alle mogelijke luxe. We zetten onze spullen weg en gingen meteen weer een stukje terug waar we 'em Backes' wat konden eten. De vrolijke waard van dit kleine eethuisje had niet veel op het menu staan maar wel een paar soorten Flammkuchen. Dat bleken origineel Eifeler pizza's te zijn, met een flinterdunne krokante bodem en lekker dunne uienringen en ham en nog zo een en ander erop. Heerlijk! Daarbij een Eifeler Landbier, niet in de winkel te krijgen want echt kleinschalig van daar, een verrukkelijk biertje.
We babbelden gezellig met Nederlanders die daar corvee hadden. Een zoon had er een tweede huis gekocht en opa en oma waren goed genoeg om daar te klussen terwijl zoonlief met zijn gezin afwachtte en werkte. We lachten hen vriendelijk uit en zeiden, dat heb je niet goed gedaan, te weinig kinderen zeker, dan moet je van alles voor hen. Nee dan wij met zes kinderen, dan kun je alleen maar nee zeggen als ze al durven vragen om oppas of klussen. Ze moesten er wel om lachen.
Er was ook een Duitse dame, die bij ons in hetzelfde huis overnachtte, heel gezellig allemaal. Na even meehelpen bij de kerk om een bruiloft voor te bereiden, was het tijd om even na te zitten op een bankje en dan plat.
No comments:
Post a Comment