Theun de Vries klonk mij in de oren als een streekroman schrijver. Niets was minder waar.
Toen ik bij de Universiteitsbibliotheek bij de afdeling Muziek grasduinde, vond ik niets bijzonders maar tegenover die kast stond dit boek: De Wilde Vrouwen van Pellas.
De oude Euripides, weggetrokken uit Athene, is onder mecenaat van koning Achilaos van Makedonië bezig met het afwerken van zijn treurspel Iphigeneia in Aulis. Het vlot niet. Met zijn oude slavin Iole wandelt hij veel en verzamelt bessen en kruiden buiten de stadpoorten. Op zekere dag vertrekken alle vrouwen naar de Dionysia, de geheime verering van Bacchus, en Iole wil niets loslaten. Euripides is te nieuwsgierig. Hij gaat ook door de stadspoorten - wat streng verboden is in deze dagen - en verstopt zich. Daar ziet hij hoe de vrouwen, onder aanvoering van de koningin, in hun roes een hert verscheuren. De barbaarsheid treft hem diep. Eenmaal terug moet hij wel het stuk De Bacchanten schrijven.
Onverwacht komt zijn zoon, ook Euripides geheten, langs. Dat is een toneelspeler. Als deze door krijgt dat er een nieuw treurspel ligt, is hij opgetogen en verklapt dat tegen de afspraak aan de koning. De koningin is woedend en eist dat de gastvrijheid wordt opgezegd. Als door een wonder komt nu Thucydides naar Pellas. Die weet het koningspaar om te praten, het zou juist een eerbetoon aan Dionysus zijn. Vooruit; de oude Euripides wordt in ere opnieuw aangenomen. Zijn zoon maakt van de gelegenheid gebruik om een deel van De Bacchanten op te voeren - net het stuk waarin de koningin haar zoon verscheurt. Nu is de chaos compleet. De koningin is razend. Er komt een soort compromis, waarna Euripides alleen nog kalm de dood afwacht.
In het boek staan prachtige uitspraken over de relatie tussen vaders en zoons, over de waarde van meningen, over wat zelfstandigheid is in een maatschappij met slaven. Euripides hekelt in dit boek het bestaan van goden. Het zijn de mensen die zelf verantwoordelijkheid voor hun leven moeten nemen, zo betoogt hij in De Wilde Vrouwen van Pellas.
Toen ik bij de Universiteitsbibliotheek bij de afdeling Muziek grasduinde, vond ik niets bijzonders maar tegenover die kast stond dit boek: De Wilde Vrouwen van Pellas.
De oude Euripides, weggetrokken uit Athene, is onder mecenaat van koning Achilaos van Makedonië bezig met het afwerken van zijn treurspel Iphigeneia in Aulis. Het vlot niet. Met zijn oude slavin Iole wandelt hij veel en verzamelt bessen en kruiden buiten de stadpoorten. Op zekere dag vertrekken alle vrouwen naar de Dionysia, de geheime verering van Bacchus, en Iole wil niets loslaten. Euripides is te nieuwsgierig. Hij gaat ook door de stadspoorten - wat streng verboden is in deze dagen - en verstopt zich. Daar ziet hij hoe de vrouwen, onder aanvoering van de koningin, in hun roes een hert verscheuren. De barbaarsheid treft hem diep. Eenmaal terug moet hij wel het stuk De Bacchanten schrijven.
Onverwacht komt zijn zoon, ook Euripides geheten, langs. Dat is een toneelspeler. Als deze door krijgt dat er een nieuw treurspel ligt, is hij opgetogen en verklapt dat tegen de afspraak aan de koning. De koningin is woedend en eist dat de gastvrijheid wordt opgezegd. Als door een wonder komt nu Thucydides naar Pellas. Die weet het koningspaar om te praten, het zou juist een eerbetoon aan Dionysus zijn. Vooruit; de oude Euripides wordt in ere opnieuw aangenomen. Zijn zoon maakt van de gelegenheid gebruik om een deel van De Bacchanten op te voeren - net het stuk waarin de koningin haar zoon verscheurt. Nu is de chaos compleet. De koningin is razend. Er komt een soort compromis, waarna Euripides alleen nog kalm de dood afwacht.
In het boek staan prachtige uitspraken over de relatie tussen vaders en zoons, over de waarde van meningen, over wat zelfstandigheid is in een maatschappij met slaven. Euripides hekelt in dit boek het bestaan van goden. Het zijn de mensen die zelf verantwoordelijkheid voor hun leven moeten nemen, zo betoogt hij in De Wilde Vrouwen van Pellas.
No comments:
Post a Comment