Woking

Inmiddels was de Master gearriveerd en ik liet hem zijn oude woonplaats zien. Toevallig was het net vandaag Remembrance Day dus er was een ceremonie gaande in Woking met allemaal mensen in verschillende uniforms en met klaprozen op de revers.

We gingen eerst naar het huis waar D van zijn 2e tot zijn 4e heeft gewoond; misschien zou hij zich daar nog iets van herinneren, dus ik durfde wel aan te bellen. Met enige vragen werden we binnengelaten en de lieve Clive en Lisa lieten ons het hele huis bekijken. Voor mij was dat wel een bijzondere ervaring, er kwamen veel herinneringen boven, bijvoorbeeld aan hoe T 's nachts maar wakker en monter bleef en mij wanhopig maakte van slaapgebrek. En hoe D van de trap af rolde.
En dat hij het niet kon hebben als ik de deur dicht deed van de WC. Hoe op de laatste avond dat ik daar sliep, een magistrale donderbui over het zwerk trok, langzaam langs het huis, alsof Thor zelf op zijn strijdwagen stapvoets voorbij reed, hamerzwaaiend en bliksemend. D herinnerde zich niets.

Het tweede huis was het eerste waar we hebben gewoond, en waar T is geboren. Ik belde niet aan maar maakte wat foto's. Prompt ging de deur open en werden we ook hier binnen genood. Nicholas en Carolyn waren 'overjoyed' toen ze hoorden dat in hun slaapkamer een kind was geboren, lang geleden. Dat is heel bijzonder in Engeland want iedere vrouw bevalt in het ziekenhuis. We kregen thee en hebben nog een poos gebabbeld, erg leuk. Ik vertelde hen ook over de vos die via het metalen deurhek naar de tuin aan de zijkant liep; dat doet hij (of zijn zoon) nog steeds!