Oud en der dagen zat?

Gisteren was de verjaardag van mijn moeder. Ze is nu 96 jaar geworden. Ze is na haar heupoperatie geestelijk niet meer helder geworden. Ik was er vandaag en ben een eindje met haar in de rolstoel gaan lopen. Met veel moeite leek het erop dat ze begreep wie ik was. Waarschijnlijk krijgt mijn zus de komende week te horen dat ik ben geweest, maar zeker is dat niet.

Ook zei ze dat mijn jongste zus was geweest. Die had haar verteld dat ze moeder is. Van vier kinderen nota bene! Dat had mijn moeder nog niet eerder gehoord, ze kon het niet geloven! Haar jongste dochter moeder. Gek he, in het geheugen blijft blijkbaar maar weinig over, en dan vooral van de eigen jongste jaren. Want dat mijn zus moeder is, is al dik 21 jaar het geval.

Ik vroeg nog naar Leendert. Naar wie? Leendert. O ja, dat was mijn man, zei moeder. Dus enige flarden zijn er nog wel. Ze at een taartje (adellijk jargon) en daar genoot ze zichtbaar van. Ze deed ook heel positief, ze had het nog zo naar haar zin en wilde nog wel voort. Alleen vond ze het wel spannend. Wat dan? Of ze nog wel terug zouden komen. Na enig nadenken bedacht ik dat ze waarschijnlijk bedoelde dat mijn oudste zus en zwager op vakantie waren geweest, en dat ze dat moeilijk had kunnen verwerken. Elke afwijking van het gewone is ook zo moeilijk als je zo oud bent.

Ach, de zon vindt ze fijn en we hebben een viooltje geplukt. Senectus ipsa est morbus.