's Lands wijs, 's lands spijs

In Peshtani kun je lekker eten - dat wil zeggen als er iets open is. In maart is er nog geen sterveling die niet in het dorp thuis hoort, het toeristenseizoen begint pas in april, dus we liepen door het dorp zo opvallend als de voetbalindiaan bij grote wedstrijden.

Gelukkig was speciaal voor ons het eethuisje waar Maria R. werkt opengedaan. Daar konden we dus 's avonds heerlijk forel of bonenschotel eten. Maar 's ochtends was een ander verhaal. Eén tentje was er open, dat dan weer wel vanaf zeven uur 's ochtends. Daar schonken twee lieve oude mensen koffie, moeder bakte een paar heerlijk subtiele platte omeletten, en wat brood met olie hadden ze ook. Toen vroeg ik om iets zoets. Dit is wat ik kreeg voorgeschoteld.

Wie weet wat dit is?

We dachten eerst aan pruimen, maar daarvoor zijn ze te klein. net als de uitgeboorde pit. Een onbekend soort kers dan? Dat leek toch ook niet, de structuur leek er wel wat op maar nee, toch niet. Mini perziken? De inmaaksmaak was zoet en toch een vleugje kruidig, bijzonder lekker. Later hoorden we van een wandelaar dat er daar in de buurt mini-appeltjes groeien. Dat zouden ze kunnen zijn; de gaten zouden uitgeboorde klokhuisjes kunnen zijn. Maar heb je zoveel werk over voor het inmaken? Een mini-appeltje zou ook met klokhuis kunnen worden ingemaakt. 

We hebben er nog een tijdje over zitten brainstormen, maar kwamen er niet uit. Ik hoor het graag van een deskundige.