Waar leven is

Al een tijdje had ik last van iets in mijn mond. Een poos geleden was daar iets gerenoveerd door de tandarts, zeer vakkundig, maar er hinderde me iets. Gelukkig kon ik snel terecht en zodoende zat ik ook vandaag weer in de trein. Het bleek een stukje van de dode tandwortel te zijn die door mijn levende vlees naar buiten werd gedreven. Waar leven is, gaat het door roeien en ruiten, desnoods door het vlees om zich te handhaven.

Ik wilde eigenlijk over Alkmaar. Dan kon ik daar een uurtje door de stad lopen, op zoek naar beige laarsjes, en daarna via Schiphol naar Amsterdam Zuid. Maar het zou anders lopen.

De trein naar Alkmaar reed vlak voor mijn neus weg. Dan zou ik nog maar heel kort daar kunnen zijn, dus bedacht ik dat ik maar naar Breukelen of Abcoude zou gaan voor een korte wandeling. Toen viel mijn oog op de borden. Er was maar beperkt verkeer mogelijk naar Schiphol. Weer ging het plan om. Ik zou de eerste gelegenheid nemen naar Schiphol, daar lekker banjeren en wat lezen en dan naar de eindbestemming. Uiteindelijk is het dat ook geworden, maar ook daar met wat hikken. Gelukkig had ik een fantastisch boek bij me: 'Een stelsel van elementaire levensvoorwaarden' door Anthony Marra. Dat boek is zijn debuut. Dat is bijna niet te geloven. Het is een krachtige, vitale en overtuigende vertelling over het overleven in het moderne Tsjetsjenië met al zijn oorlogen, en tegelijk een psychologische studie van mensen die vinden dat ze hebben gefaald ten opzichte van zichzelf en hun dierbaren.

Geen moment is het sentimenteel. Integendeel, het laat je als lezer achter met diepe bewondering voor de kracht van waar leven is.