De rand van de afgrond

Deze dag zouden we een lange wandeling doen dwars over de bergen. De groep van gisteren had het eerste stuk gedaan. Ferry wilde weten of het een moeilijk stuk was. Thea heeft ook een beetje hoogtevrees, dus die wilde hem geruststellen: er waren maar een paar plekken waar je langs een afgrond ging, zo zei ze geruststellend. Helaas, dat werkte bij Ferry averechts. Hij werd bleek om de neus en zag van de wandeling af.

Ook Ed ging niet door de bergen, want hij had zijn knie geblesseerd. Een beetje rust was geboden. Toos en Marije wilden ook liever met de taxi naar het punt halverwege. Zo gezegd zo gedaan.

Na een schitterende wandeling, die Ferry zeker zou hebben gered, pikten we de rest op bij een onafgebouwd blok beton dat ook weer pension was. We aten wat en zeiden gedag tegen de kalkoenkuikens daar. Voort ging het naar Gey. Daar kwamen we net toen Pavarotti ofwel de minaret zijn huilgezang liet horen.

We konden aanschuiven, maar wel met een andere groep! De baas had een paar luciferdozen op het dak gezet en dacht nu wel meer mensen aan te kunnen. Helaas had hij vergeten dat die er dan ook willen douchen. Zelf gebruiken ze die dingen niet. Opvallend overigens dat ze toch niet ruiken. Ik denk dan, dat het gebruik van zeep ook duizenden jaren niet nodig is geweest.... Daarover een andere keer.
Weer geen douche deze keer.