Grock

In mijn verborgen geheugen, het collectieve deel, zweeft een naam waarvan ik nooit had gedacht die weer eens boven te voelen komen: Grock.

Charles Adrien Wettach heette hij eigenlijk, hij was een Zwitser die leefde van 1880 - 1959 en hij was maar een clown.

Hij was in zijn tijd wereldberoemd, op beide grote continenten, en er werden enorme bedragen betaald voor zijn optredens. Hij was virtuoos op allerlei muziekinstrumenten, die hij had leren bespelen door als jong mens zich aan te sluiten bij de Roma die op doorreis door zijn geboorteplaats kwamen. Van zijn vader had hij al acrobatiek geleerd, en ook wel muziek. Zijn grote nummers waren muziek gecombineerd met woordeloze blunders, pantomime. Ik lees in de informatie dat de Duitsers voor de oorlog dol op hem waren, en de Zwitsers na de oorlog hevige kritiek op hem hadden. Misschien daarom heeft hij zich uiteindelijk in Italië gevestigd, waar hij een grote villa (nu: Villa Grock) had laten bouwen.

Hoe kwam deze naam naar boven?

Dat kwam door een schilderij van Lita Cabellut. Zij exposeerde in het NoordBrabants Museum. Op die expositie kwam ik af en daar stond ik voor een levensgroot tweeluik, ik schat van 3 bij 5 meter, met daarop een droefgeestig, nadenkend persoon die ik onmiddellijk herkende als Grock. Wonderlijk, want ik heb nooit een optreden van die Grock meegemaakt. Sommige gezichten zijn misschien archetypisch en geven een universele uiting aan bepaalde menselijke karakteristieken. Dat is in elk geval bij Grock het geval geweest, en zeker op de manier waarop Lita Cabellut hem heeft geportretteerd. Van haar fantastische portretten vond ik dit wel het meest indrukwekkende. Over Lita in een ander blog weer verder.

Op youtube is ook weer van Grock een filmpje te vinden. Een echte schatkamer. 
Kijk maar.