Kort geleden slaagden Ellen Valkenburg en haar pianiste Andrea Vasi erin om te worden toegelaten tot de stal van de Vrienden van het Lied, een felbegeerde status waar door 12 duo's om werd gestreden. Zij waren dit jaar het enige duo dat deze eer te beurt viel. En terecht, want Ellen zong intiem, bewogen en expressief.
Toen ik dus ontdekte dat ze weer optraden reisde ik af naar Leiden. In de Kapelzaal van de Bibliotheek aldaar was het programma heel interessant. Zeven liederen van George Enescu. Die had ik nog maar kort geleden ontdekt als operacomponist, en ik wist niet dat hij ook liederen had geschreven, o.a. Languir me fais.
Dat was een bijzondere ervaring, ook al omdat ik nog niet eerder in de Kapelzaal was geweest. En dat terwijl wijlen mijn broer er vlak naast heeft gewoond.
Een andere sopraan, Nikki Treurniet, zong liederen van Britten maar die konden mij minder bekoren, het klonk wel erg schel en trompetachtig. Knap, zonder meer. De middag werd weer door Ellen afgesloten met Roemeense volksliederen. Zoals de half-Roemeense half-Nederlandse pianiste zei, werd het tijd om eens iets goeds van de Roemenen te laten horen. En dat was het ook, wel volksliedachtig maar toch zonder meer klassiek lied.
1 comment:
Zo, dat was onverwacht concert dus. Leuk hoor.
Post a Comment