De laatste dagen heb ik weer eens heerlijk uitgebreid kunnen lezen.
Deze keer was het lijdend voorwerp het boek 'Het Zevende Kind' van Erik Valeur. Een pil van 720 bladzijden literatuur. Er stond wel een pistooltje op de rug van het boek, dus de bibliotheek heeft het boek geclassificeerd als thriller, maar dat was het helemaal niet. Inderdaad, er komt een intrige in voor, maar de opzet van het boek is eerder lyrisch van inslag en vooral literair. Dus veel overdenkingen, overwegingen en verzuchtingen.
Het idee is simpel - dat is dus al positief. Een kindertehuis heeft iets te verbergen. Wij volgen de lotgevallen van steeds meer personen die als baby op een bepaalde kamer hebben verbleven, tegelijkertijd. Langzaamaan wordt duidelijker dat een hoge functionaris in de politiek hiermee te maken heeft.
Lang blijft onduidelijk wie nu wat op zijn of haar geweten heeft, omdat werkelijk iedereen wel een flink scheve schaats gereden heeft. Er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan.
Uiteindelijk is het toch nog verrassend wat de uitkomst van de oorspronkelijke misstap blijkt te zijn geweest. Het is voor het eerst sinds een aardige tijd dat ik een boek in één adem heb uitgelezen. Het volgende wordt weer zo'n dikke pil maar deze keer non-fictie.
Deze keer was het lijdend voorwerp het boek 'Het Zevende Kind' van Erik Valeur. Een pil van 720 bladzijden literatuur. Er stond wel een pistooltje op de rug van het boek, dus de bibliotheek heeft het boek geclassificeerd als thriller, maar dat was het helemaal niet. Inderdaad, er komt een intrige in voor, maar de opzet van het boek is eerder lyrisch van inslag en vooral literair. Dus veel overdenkingen, overwegingen en verzuchtingen.
Het idee is simpel - dat is dus al positief. Een kindertehuis heeft iets te verbergen. Wij volgen de lotgevallen van steeds meer personen die als baby op een bepaalde kamer hebben verbleven, tegelijkertijd. Langzaamaan wordt duidelijker dat een hoge functionaris in de politiek hiermee te maken heeft.
Lang blijft onduidelijk wie nu wat op zijn of haar geweten heeft, omdat werkelijk iedereen wel een flink scheve schaats gereden heeft. Er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan.
Uiteindelijk is het toch nog verrassend wat de uitkomst van de oorspronkelijke misstap blijkt te zijn geweest. Het is voor het eerst sinds een aardige tijd dat ik een boek in één adem heb uitgelezen. Het volgende wordt weer zo'n dikke pil maar deze keer non-fictie.
No comments:
Post a Comment