Het is een genoegen om tijdens een lange treinrit te kunnen lezen. Deze keer had ik het vuistdikke boek 'Het Zevende Kind' van Erik Valeur in de rugzak op weg naar het noorden. Na een lange leestijd kwam ik aan in Assen. Als je zover afreist voor een museumbezoek dan wil je ook wat zien. In het Drents Museum was dat dan ook het geval. Er was een tentoonstelling van de Dode Zeerollen. Enkele echte fragmenten van de 2000 jaar oude perkamenten lagen daar. Het museum ligt vlak bij het station, dus ik kon direct naar de expositie.
Meteen stapte ik op de stukjes Dode Zeerol af, die daar lagen in een zelfde opstelling als de kroonjuwelen van het Britse vorstenhuis: een ronde galerij met een wachter die bij tijd en wijle mensen toeliet - overigens heel wat vriendelijker dan de Britse wachter, die me indertijd dreigde te slaan omdat ik even stil stond. Je moest daar in Londen in beweging blijven, een rondedans, uit angst van de eigenaren voor snode dieverij.
Dat hoefde hier niet en gelukkig was het ook niet zo druk, dus ik nam de tijd om naar deze stukjes historie te kijken. Het echte handschrift op het oude perkament overbrugt de eeuwen en zet je voor een kort moment neer naast de schrijver. Je ziet een jongeman, bevoorrecht door zijn opleiding, met zekere en hand en een wellicht godvrezend hart zijn eervolle taak uitoefenen, lijn na lijn, haakje na haakje de gedachten van grote profeten doorgeven. Er lagen fragmenten van diverse boeken, sommige stukken bekend uit bijbelse teksten, andere voorheen onbekend.
Ook zie je hoe het perkament in snippers uiteenvalt. Je ziet nog de ronding van de rol in de vorm van het nu plat gemaakte deel, door de manier waarop de snippers zich groeperen. Een eindje verderop is een ruimte met wat foto's van archeologen in de jaren '50 en '60, die nog met een smeulende sigaret boven dit unieke materiaal hingen. Geen klimaatbeheersing, wel gebruik van plakband, niet te geloven dat er nog iets van de rollen over is. Dat is wel confronterend. Hoezo wetenschappelijk verantwoord.
Wat me verder frappeerde, was een interview met Mohammed de Wolf die de eerste rollen had gevonden. Hij hoedde de geiten, en bij het gooien van stenen om ze de goede kant op te sturen, was er een steen in een grot gevallen en hij had iets horen breken. De volgende dag ging hij met een familielid op uitkijk met het bekende resultaat. Vraag: Hoe oud was u toen u de rollen vond? Antwoord: Ik was ongeveer 10 jaar oud. Ja natuurlijk, hij was geitenhoeder. Dat doe je als je tussen servet en tafellaken zit, in zo'n bedouïnenstam. Ineens komt er beeld.
Een uurtje later, na mijn rondgang door het museum, wilde ik nog een keer kijken maar nu stonden er rijen en rijen dik te wachten en was de wachter meer op de Britse Cerberus gaan lijken. Tijd om naar huis te gaan en verder te lezen in Valeur.
Meteen stapte ik op de stukjes Dode Zeerol af, die daar lagen in een zelfde opstelling als de kroonjuwelen van het Britse vorstenhuis: een ronde galerij met een wachter die bij tijd en wijle mensen toeliet - overigens heel wat vriendelijker dan de Britse wachter, die me indertijd dreigde te slaan omdat ik even stil stond. Je moest daar in Londen in beweging blijven, een rondedans, uit angst van de eigenaren voor snode dieverij.
Dat hoefde hier niet en gelukkig was het ook niet zo druk, dus ik nam de tijd om naar deze stukjes historie te kijken. Het echte handschrift op het oude perkament overbrugt de eeuwen en zet je voor een kort moment neer naast de schrijver. Je ziet een jongeman, bevoorrecht door zijn opleiding, met zekere en hand en een wellicht godvrezend hart zijn eervolle taak uitoefenen, lijn na lijn, haakje na haakje de gedachten van grote profeten doorgeven. Er lagen fragmenten van diverse boeken, sommige stukken bekend uit bijbelse teksten, andere voorheen onbekend.
Ook zie je hoe het perkament in snippers uiteenvalt. Je ziet nog de ronding van de rol in de vorm van het nu plat gemaakte deel, door de manier waarop de snippers zich groeperen. Een eindje verderop is een ruimte met wat foto's van archeologen in de jaren '50 en '60, die nog met een smeulende sigaret boven dit unieke materiaal hingen. Geen klimaatbeheersing, wel gebruik van plakband, niet te geloven dat er nog iets van de rollen over is. Dat is wel confronterend. Hoezo wetenschappelijk verantwoord.
Wat me verder frappeerde, was een interview met Mohammed de Wolf die de eerste rollen had gevonden. Hij hoedde de geiten, en bij het gooien van stenen om ze de goede kant op te sturen, was er een steen in een grot gevallen en hij had iets horen breken. De volgende dag ging hij met een familielid op uitkijk met het bekende resultaat. Vraag: Hoe oud was u toen u de rollen vond? Antwoord: Ik was ongeveer 10 jaar oud. Ja natuurlijk, hij was geitenhoeder. Dat doe je als je tussen servet en tafellaken zit, in zo'n bedouïnenstam. Ineens komt er beeld.
Een uurtje later, na mijn rondgang door het museum, wilde ik nog een keer kijken maar nu stonden er rijen en rijen dik te wachten en was de wachter meer op de Britse Cerberus gaan lijken. Tijd om naar huis te gaan en verder te lezen in Valeur.
No comments:
Post a Comment