Het Utrechts Landschap had het Verloren Kerkhof op de lijst staan als werkterrein, Met een man of tien kwamen we daarom afgelopen woensdag bijeen om daar kaalslag te plegen op het veldje achter het hek.
In 1874 en daarna zijn er in totaal acht personen begraven, een joodse onderduiker die stierf en zeven zwervers. Indertijd was de Eikensteinse Laan de scheidslijn tussen Maartensdijk en De Bilt. De gevonden gestorvenen moesten natuurlijk ergens worden gelegd, en aangezien niemand ze graag op zijn terrein wilde hebben, is er gekozen voor een stukje grond in het bos precies op de dorpsgrens. Dat stuk is gemarkeerd door een greppel eromheen en een aantal paaltjes rond het terrein. En natuurlijk door het markante hek; alleen een hek, verder geen afscheiding. Op dat stuk grond is voor elke begravene een eik geplant. Vandaag de dag staan er daar nog zeven van, waarvan één morsdood.
Onze taak als werkgroep was, het schonen van het terrein zodat het weer als zodanig herkenbaar wordt. Dus alle boompjes eruit. Dat was wel een leuk karweitje. De zagen en kniptangen werden uit de werkauto geladen, deze en gene deed kniebeschermers voor, of trok zijn eigen werkhandschoenen aan. Vervolgens deed iedereen wat er in hem of haar opkwam. Dat werkt uiteindelijk het beste. De een gaat aan de rand, de ander voegt zich erbij, weer een ander zoekt juist een eigen plek op en zo knipten en zaagden we dat het een aard had. Wie even niet wilde vellen, zorgde ervoor dat de omgelegde bomen netjes aan de kant kwamen te liggen voor de versnipperaar. Tot onze trots was de klus in een mum van tijd gebeurd. Als lunch was er hete soep, en daarna hebben we nog wat omringende bospest weggehaald, om te zorgen dat het veldje niet weer daarmee vol komt. Als de bosmaaier de bramen heeft weggehaald, komen we nog wat harken. Daarna hopen we met het UL op een soort heideplekje, heel duidelijk een stuk apart in het bos, om de begravenen daar te eren.
 |
| De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. |
No comments:
Post a Comment