Het was zover: de wandeling door de Vulkaaneifel ging van start. We begonnen in Pelm dat we met de bus van half negen bereikten. Dat kon omdat we gisteren de kop van de weg hadden afgelopen! Het ging al direct flink van stijgen. Elk vulkaantje dat in dit gebied ligt moesten we op. Heel in het begin, tussen Berlingen en Hohenfels (sic!) ligt een bult van 600 meter met op het bovenste puntje een geplante beuk, de zgn Befreiungsbuche. Het laatste stukje erheen had een helling van 75 tot 100%, het scheelde niet veel of we gleden naar beneden. Maar gelukkig kon je je tegen bemoste stenen schrap zetten en we haalden het. Daarna is het niet meer zo bont geweest.
De Vulkanweg slingerde vervolgens alle kanten op maar niet naar Daun dus we werden wat ongerust. Eindelijk toch zette de daling in en het ging zelfs meer richting Daun. Maar eerst moesten we naar Kirchweiler richting Waldkönigen. Een hert sprong voor onze neus de weg over, op een andere plek zagen we er een heel stel over een kam rennen. Voorbij Kirchweiler week de route af van wat er op de gpx stond, hetgeen Eef tot een hartgrondig 'lafaards' uitlokte - hij bedoelde degenen die deze route hadden samengesteld voor de gpx. Die hadden vast een stuk willen afsnijden.
Wij voelden ons echter zo sterk als beren en liepen maar door. Onderweg was er natuurlijk tijd voor een heerlijk hapje eten op een herfstkleurig plekje in het beukenbos. We hadden geluk want het bleef droog al was het dan bewolkt. Al babbelend werden we maar niet moe. Vlak bij Daun ontmoetten we onze eerste medewandelaars: Nederlanders natuurlijk, uit Brummen, die in Daun logeerden. Die raadden ons het Romantik Schloss-Hotel Kurfürstliches Amtshaus aan, maar wij hadden al een plek in het Gouden Vaatje. Een volgende keer misschien.
De Vulkanweg slingerde vervolgens alle kanten op maar niet naar Daun dus we werden wat ongerust. Eindelijk toch zette de daling in en het ging zelfs meer richting Daun. Maar eerst moesten we naar Kirchweiler richting Waldkönigen. Een hert sprong voor onze neus de weg over, op een andere plek zagen we er een heel stel over een kam rennen. Voorbij Kirchweiler week de route af van wat er op de gpx stond, hetgeen Eef tot een hartgrondig 'lafaards' uitlokte - hij bedoelde degenen die deze route hadden samengesteld voor de gpx. Die hadden vast een stuk willen afsnijden.
Wij voelden ons echter zo sterk als beren en liepen maar door. Onderweg was er natuurlijk tijd voor een heerlijk hapje eten op een herfstkleurig plekje in het beukenbos. We hadden geluk want het bleef droog al was het dan bewolkt. Al babbelend werden we maar niet moe. Vlak bij Daun ontmoetten we onze eerste medewandelaars: Nederlanders natuurlijk, uit Brummen, die in Daun logeerden. Die raadden ons het Romantik Schloss-Hotel Kurfürstliches Amtshaus aan, maar wij hadden al een plek in het Gouden Vaatje. Een volgende keer misschien.
No comments:
Post a Comment