Genemuiden

Het was vandaag wandeldag. Eef en ik zouden naar Limburg gaan, maar het weerbericht was niet goed en we konden het niet eens worden over het tijdstip van vertrek. Half zeven vond ik veel te vroeg. Wat er in hem is gevaren om bijna elke dag om vijf uur op te staan, ik weet het niet, maar dat is wat je noemt 'niet mijn ding.'

Uiteindelijk ging hij naar Groningen om trekvogels te bekijken. Met ietwat lange tanden besloot ik om toch ook maar te gaan wandelen. Het had wel aanlokkelijk geleken om ook vandaag nog wat puinruimen in huis te doen, maar dat kan ook morgen. Wel handelde ik in de ochtend nog enkele dringende administratieve dingen af. In alle rust kachelde ik vervolgens naar de trein die ik op een comfortabel tijdstip van 10.30 nam. Om te lezen had ik het studieboek bridge bij me. In Zwolle had ik even de tijd voor de overstap op de bus, en kon mijn kleine ondeugd namelijk het fotograferen van fietszadeldekjes uitoefenen. Toen kwam de bus, en bracht me naar Hasselt waar in overstapte voor Genemuiden.

Genemuiden is een aardig dorp aan het Zwarte Water waar men het Geallemunigers spreekt. Er is een kleine haven en het heeft een paar mooie straten die oude welvaart uitstralen. Maar groot is het niet, dus al snel kom je op de Kettingweg, een fietspad door de weilanden. Ik zag er een bruin met witte vogel die met een verschrikt 'knèrp; knrrrp' opvloog. Het klonk niet als een jonge meeuw.

Over een eindeloos graspad liep ik langs het Zwarte Meer tot aan de sloot Veneriete. Na enkele kilometers stak ik over naar de Slaperdijkweg, alweer tussen de weilanden door. Daar liep het anders dan in het boekje stond. Ik werd weer teruggeleid en kwam in het dorp Kamperzeedijk. Daar was druk verkeer. Ik besloot door te lopen tot Lutterzijl. Als ik daar de bus nam, zou ik nog voor vieren kunnen inchecken in de trein. Met die drukte had ik het wel gehad, en ik had inmiddels dik drie uur en 17 km achter de knieën. 

De bus naar Kampen was op tijd. In Zwolle ben ik nog even de stad ingegaan om de 20 km vol te maken. Het was nog heel geanimeerd in de stad, de terrasjes zaten vol en de winkels waren nog open. Ik trakteerde mezelf op een ijsje voor ik in de trein naar Utrecht stapte, ditmaal met het boek van Almudena Grandes 'De vijand van mijn vader', over de ellende van de Spaanse burgeroorlog.