Operette

L'Etoile werd enthousiast aangekondigd als bijzondere voorstelling in het Muziektheater. Chabrier heeft deze opera bouffe geschreven op een libretto van twee Parijzenaars die de toenmalige cultuur flink op de hak namen, bijvoorbeeld de overmatige interesse in de astrologie (glaasje draaien en dergelijke was in die tijd erg in) en ook de opkomende grote warenhuizen waar mensen blijkbaar hemelhoog van opgaven.

Omdat er ook een kennis van mij optreedt in L'Etoile was het duidelijk dat ik ernaar toe moest. Op 13 oktober was het zo ver. Ik heb een amusante avond gehad, maar zoals ik iemand achter mij hoorde opmerken 'ik had er meer van verwacht'. Het was een echte operette, op zijn Frans dan, met heel veel gesproken tekst en een koning Ouf met een malle vaudeville kop. Een 'kietellied' was toen misschien wel heel gewaagd maar komt nu wat kippig over. De muziek was lang niet zo briljant als de aankondigingen deden geloven. Mede door de gesproken lappen tekst ertussen kwam het niet echt als een geheel over. Er zaten allerlei verwijzingen in naar andere muziek, leuk voor de kenners, maar in het gehoor was dat niet opvallend.

Wel was het acteerwerk bewonderenswaardig. De hoofdrolspeler, een mezzo in travestierol, deed het heel goed. Ze zag er echt uit als een heel jonge man, bijna een puber nog, met echt mannelijke houding die natuurlijk goed werd ondersteund door de bloes die uit haar/zijn broek hing. Zingen kunnen ze allemaal uitstekend trouwens. Mijn kennis had een kleine rol en deed het prima. Dit was een engagement bedoeld als leertraject. Ga zo door Merlijn, nog vele rollen gewenst.