Heerlijk gegeten! Naar Cochem

Na het aankomen in Daun gisteren moesten we de inwendige mens even aansterken en vonden op het eerste gezicht de stad volkomen uitgestorven. Maar er was nog een soort onderkomen. Ik vroeg een visitekaartje en kreeg dat van een sappig Vlaams sprekende man. Zou dat de kok zijn, er was ook een restaurant? We waagden het erop. De man bleek van Tholen te komen maar er werd wel heerlijk gekookt. Hertenragout en ganzenpoot kwamen op tafel en toen we eenmaal zaten was het eigenlijk heel gezellig.

een bijzonder geologisch verschijnsel in de Vulkaaneifel: lavarand

Verkwikt gingen we de volgende dag, vandaag dus, op pad. We liepen het stuk van Daun naar Ulmen, een nog onbekend stuk dat niet meer zo halsbrekend hoog en laag ging als het vorige stuk. Natuurlijk blijft het vulkaaneifel, dus de glooiingen waren adembenemend mooi. Het weer was geweldig - in tegenstelling tot onze verwachtingen, wij hadden ons voorbereid op regen. Wat een bof.

Het ging voorspoedig. Op een bankje in het herfstbos aten we ons broodje. Bij Ulmen vonden we direct de bushalte en namen de bus naar Cochem waar ik inmiddels een nieuw onderkomen had geregeld.
In Cochem bekeken we de oude stad. Ook gingen we naar het achterste deel van de stad, waar de prachtige oude burcht staat die gered is door de heer Ravené. Die kwam van buiten de stad en bouwde de ruïne van het meermalen verwoeste slot weer op volgens het originele bouwplan en schonk de burcht vervolgens aan de burgers van Cochem.

Ook hier kregen we heerlijk eten, heel anders dan gisteren want veel meer krachtige boerenpot. Ik kon mijn lachen niet houden toen Eefs Schweinehaxe op zijn bord verscheen. Er lag een half varken! krijg dat maar eens weg. Ik was bescheidener met mijn lever met ui. Uiteindelijk namen we de resten van het eten mee voor de volgende dag onderweg. Nog even een rondje en toen naar bed.