Enkele weken geleden las ik een artikel over wat je het beste kunt doen en laten om gelukkig te zijn of te worden. Het was een leuke ontdekking dat ik van de tien tips er al negen dagelijks doe of laat. De tiende werd wat lastiger. Om echt volop gelukkig te worden, moet je vroeg opstaan.
Nu heb ik altijd al een bloedje hekel gehad aan vroeg opstaan. Niet zozeer uit luiheid, maar ik slaap pas goed in de vroege ochtend. De hele nacht lig ik te woelen en tegen drieën of nog later sluimer ik in. Dus als dan de wekker gaat om vijf uur 's ochtends, ben ik niet blij.
Toch bedacht ik mij dat dit advies niet voor niks wordt gegeven. Daarom probeer ik van tijd tot tijd wel vroeg op te staan. Natuurlijk combineer ik dat met een vroege treinrit en dan een ferme wandeling. Zo ook vandaag.
Ik had de wandeling van Dieren naar Brummen uitgezocht, van ca. 22 km, dus net niet te doen tussen de ochtendspits en de avondspits. Dat betekent voor de ochtendspits vertrekken - wekker op 05.15 zetten.
En ja, daar word ik inderdaad gelukkig van. De vogeltjes zingen, het licht komt langzaam op uit de kim, de takken van de kale bomen heten je hartelijk welkom en dan is het gaan met die banaan. Ik had een routebeschrijving plus kaart uitgedraaid, het weer werkte mee en het gezelschap was ook weer prima. De wandeling was verrassend afwisselend, met bosbeken en sprengen, oude landhuizen en weidse weilanden.
Op het kerkhof van Hall hebben we geluncht met ons eigen brood met geitenkaas, een stil plekje waar je nieuwe energie opdoet. De gemeente had aangekondigd dat er graven geruimd gaan worden waar in 4 jaar niemand zich als familie heeft gemeld. Er waren heel veel van die graven. Maar de arme Engelse officieren zullen ze laten liggen. Die zijn geen van allen 30 jaar geworden.
Ruim voor de avondspits waren we in Brummen en moe, heel moe na twee dagen wandelen strompelde ik weer naar huis. Gelukkig en wel. Maar de komende dagen ga ik het weer rustig aan doen.....
Nu heb ik altijd al een bloedje hekel gehad aan vroeg opstaan. Niet zozeer uit luiheid, maar ik slaap pas goed in de vroege ochtend. De hele nacht lig ik te woelen en tegen drieën of nog later sluimer ik in. Dus als dan de wekker gaat om vijf uur 's ochtends, ben ik niet blij.
Toch bedacht ik mij dat dit advies niet voor niks wordt gegeven. Daarom probeer ik van tijd tot tijd wel vroeg op te staan. Natuurlijk combineer ik dat met een vroege treinrit en dan een ferme wandeling. Zo ook vandaag.
Ik had de wandeling van Dieren naar Brummen uitgezocht, van ca. 22 km, dus net niet te doen tussen de ochtendspits en de avondspits. Dat betekent voor de ochtendspits vertrekken - wekker op 05.15 zetten.
En ja, daar word ik inderdaad gelukkig van. De vogeltjes zingen, het licht komt langzaam op uit de kim, de takken van de kale bomen heten je hartelijk welkom en dan is het gaan met die banaan. Ik had een routebeschrijving plus kaart uitgedraaid, het weer werkte mee en het gezelschap was ook weer prima. De wandeling was verrassend afwisselend, met bosbeken en sprengen, oude landhuizen en weidse weilanden.
Op het kerkhof van Hall hebben we geluncht met ons eigen brood met geitenkaas, een stil plekje waar je nieuwe energie opdoet. De gemeente had aangekondigd dat er graven geruimd gaan worden waar in 4 jaar niemand zich als familie heeft gemeld. Er waren heel veel van die graven. Maar de arme Engelse officieren zullen ze laten liggen. Die zijn geen van allen 30 jaar geworden.
Ruim voor de avondspits waren we in Brummen en moe, heel moe na twee dagen wandelen strompelde ik weer naar huis. Gelukkig en wel. Maar de komende dagen ga ik het weer rustig aan doen.....
1 comment:
En vorige week kwamen we hier weer langs. Jij herkende het kerkhofje. Is nog geen jaar geleden dus. Van dat vroege opstaan van jou merk ik zelden iets har har.
Post a Comment