Vandaag zou wijlen mijn broer 68 zijn geworden. Maar nog op zijn 53e vond hij dat zijn leven lang genoeg had geduurd. Hij heeft het niet makkelijk gehad.
Als baby en peuter had hij een ongelooflijke last van eczeem. Jeuk jeuk jeuk, ook op latere leeftijd kwam dat nog terug. Vervolgens kreeg hij in zijn pre-puberjaren open TBC. Lag al maar in bed te kuren. In die tijd werd ik me van hem bewust. Het ging over, en hij had een aantal goede jaren. Maar op zijn 16e kreeg hij een ongeluk op de fiets. Hij had geen handschoenen aan en verloor de macht over het stuur. Kwam met zijn hoofd tegen een geparkeerde auto, en sloeg terug met zijn hoofd tegen de bolle stenen, kinderhoofdjes geheten. Het resultaat was een dwarslaesie. Dat is onomkeerbaar. Na vijf weken coma ontwaakte hij, met zijn verstand intact maar de rechterhelft van zijn lichaam uitgeschakeld.
Tegen de verdrukking in maakte hij zijn school af, en ging studeren, en werkte aan een promotie. De promotor overleed plotseling, voordat hij het proefschrift kon afmaken. Toen maar aan het werk gegaan, bij zijn grote liefde, de bank. Steun vond hij bij de Waalse kerk. Zijn karakter was al niet gemakkelijk, maar de schade in zijn hersenen had het niet beter gemaakt. Hij paarde zijn relatieve intelligentie niet alleen aan een ongehoorde wil tot doorbijten, maar ook aan een enorme eigengereidheid die hem in de ogen van velen arrogant en irritant maakte. Hij was voor een ander slecht te bereiken.
Hij reisde de hele wereld af voor zijn werk. Slopend natuurlijk, voor een gezond mens al, maar zeker voor hem. Na enkele tientallen jaren was hij niet meer te handhaven op de bank. Waarschijnlijk ook door zijn mentale inflexibiliteit. Er kwam vervroegd pensioen. Een hopeloze relatie holde hem uit. Zijn heil zocht hij in het goed doen aan mensen die hij dacht uit te kiezen, maar die in werkelijkheid hem gebruikten. Zijn stemmingen gingen steeds meer op en neer. Op zeker moment vond hij het welletjes. In het verre Latijns Amerika maakte hij er een eind aan. Dat einde heeft hij met de gratie van een balletdanser verzorgd. Alle moeilijke kanten van hem werden volledig overschenen door zijn lichte, respectvolle en dankbare afscheid.
Het leven is soms te moeilijk voor iemand, maar het sterven doet hij met verve.
Rust zacht Huib.
Als baby en peuter had hij een ongelooflijke last van eczeem. Jeuk jeuk jeuk, ook op latere leeftijd kwam dat nog terug. Vervolgens kreeg hij in zijn pre-puberjaren open TBC. Lag al maar in bed te kuren. In die tijd werd ik me van hem bewust. Het ging over, en hij had een aantal goede jaren. Maar op zijn 16e kreeg hij een ongeluk op de fiets. Hij had geen handschoenen aan en verloor de macht over het stuur. Kwam met zijn hoofd tegen een geparkeerde auto, en sloeg terug met zijn hoofd tegen de bolle stenen, kinderhoofdjes geheten. Het resultaat was een dwarslaesie. Dat is onomkeerbaar. Na vijf weken coma ontwaakte hij, met zijn verstand intact maar de rechterhelft van zijn lichaam uitgeschakeld.
Tegen de verdrukking in maakte hij zijn school af, en ging studeren, en werkte aan een promotie. De promotor overleed plotseling, voordat hij het proefschrift kon afmaken. Toen maar aan het werk gegaan, bij zijn grote liefde, de bank. Steun vond hij bij de Waalse kerk. Zijn karakter was al niet gemakkelijk, maar de schade in zijn hersenen had het niet beter gemaakt. Hij paarde zijn relatieve intelligentie niet alleen aan een ongehoorde wil tot doorbijten, maar ook aan een enorme eigengereidheid die hem in de ogen van velen arrogant en irritant maakte. Hij was voor een ander slecht te bereiken.
Hij reisde de hele wereld af voor zijn werk. Slopend natuurlijk, voor een gezond mens al, maar zeker voor hem. Na enkele tientallen jaren was hij niet meer te handhaven op de bank. Waarschijnlijk ook door zijn mentale inflexibiliteit. Er kwam vervroegd pensioen. Een hopeloze relatie holde hem uit. Zijn heil zocht hij in het goed doen aan mensen die hij dacht uit te kiezen, maar die in werkelijkheid hem gebruikten. Zijn stemmingen gingen steeds meer op en neer. Op zeker moment vond hij het welletjes. In het verre Latijns Amerika maakte hij er een eind aan. Dat einde heeft hij met de gratie van een balletdanser verzorgd. Alle moeilijke kanten van hem werden volledig overschenen door zijn lichte, respectvolle en dankbare afscheid.
Het leven is soms te moeilijk voor iemand, maar het sterven doet hij met verve.
Rust zacht Huib.
No comments:
Post a Comment