De Hermitage in Amsterdam was deze keer mijn doelwit. Daar hangen stukken uit Rusland van schilders rond de tijd en stijl van Gauguin: de Nabis ofwel de Profeten. Dat zijn Bonnard, Denis, Sérusier, Vuillard, Roussel, Valloton........... 'Op veler verzoek' is de tentoonstelling verlengd.
U begrijpt het al, ik had van al die schilders nog nooit gehoord en nu ik ze heb kunnen bekijken begrijp ik ook waarom niet. Deze Profeten predikten het schilderij als plat vlak, en vonden felle kleurvlakken van belang. Dat leverde veel sterke vereenvoudigingen van de beelden op, door critici wel 'synthetisme' genoemd.
Enkele van de Gauguins die er hingen trokken mijn aandacht, zoals de Tahiti-meisjes bij de heilige bron. Van de andere schilders was er, hoe ik ook probeerde, niet één die me is bijgebleven, ja toch, ééntje met ook een bron en onbeholpen figuurtjes die er op stonden en wel Bretons leken. Zij dronken water uit een nap uit die bron. Het waren vooral kleurvlakken, consequent aan de stijl, maar dan kun je ook Ton Schulten onder deze stroming scharen. U weet wel, die van de kalenders, ansichtkaarten, magneetjes, kaartpakketten.....
Vanaf 1 maart is er een expositie over de zijderoute in de Hermitage. Die zal meer aan me besteed zijn.
Wie voor de postimpressionisten warm loopt, het kan dus nog tot 1 maart.
No comments:
Post a Comment