Ik weet niet meer hoe ik op het spoor kwam van het Harpfestival, maar het stond in mijn agenda. Vanochtend waren er de tweede kwartfinales, gratis en voor niks toegankelijk in het conservatorium Utrecht.
Dus op tijd weer - de tiende geluksfactor, u weet nog wel - en om tien uur zat ik in de banken. Ik was zeker niet de enige, er zat toch een aardig groepje publiek.
Wat ik kon verwachten, wist ik niet. Dat werd gauw duidelijk: 15 jonge mensen zouden telkens hetzelfde stuk laten horen van Hindemith, hetzelfde stuk van Ginastera en naar keuze Bach, Reinecke of Glière. Ik had tijd ingepland voor de eerste drie, want daarna moet ik bridgen; degraderen of net niet degraderen, het spant erom.
Twee jonge vrouwen en een jonge man heb ik horen optreden. Wonderlijk hoeveel verschil in interpretatie er in zo'n stuk van Hindemith kan worden gelegd. Het is alleen al bijzonder om de verschillende houdingen en persoonlijkheid te zien. Eerst een etherische jonge vrouw, die zeer kunstzinnig oogde. Haar stuk vond ik wat vlak. Vervolgens een beer van een vent, beetje pafferig, in spijkerbroek en op gympen en een zwart flodderjasje. Zijn interpretatie was stukken krachtiger, en toch gevoelig. Daarna een vrouw met een afstandelijk gezicht, die emotionele lading en ook kracht in het stuk bracht. Dat was voor mij tijd om te gaan.
De jury zat achter schermen, om niet beïnvloed te worden door de uitstraling van de uitvoerders. Ze zullen e nog een hele klus aan krijgen om hier een oordeel over uit te spreken. Ik blijf het voorlopig even volgen.
Dus op tijd weer - de tiende geluksfactor, u weet nog wel - en om tien uur zat ik in de banken. Ik was zeker niet de enige, er zat toch een aardig groepje publiek.
Wat ik kon verwachten, wist ik niet. Dat werd gauw duidelijk: 15 jonge mensen zouden telkens hetzelfde stuk laten horen van Hindemith, hetzelfde stuk van Ginastera en naar keuze Bach, Reinecke of Glière. Ik had tijd ingepland voor de eerste drie, want daarna moet ik bridgen; degraderen of net niet degraderen, het spant erom.
Twee jonge vrouwen en een jonge man heb ik horen optreden. Wonderlijk hoeveel verschil in interpretatie er in zo'n stuk van Hindemith kan worden gelegd. Het is alleen al bijzonder om de verschillende houdingen en persoonlijkheid te zien. Eerst een etherische jonge vrouw, die zeer kunstzinnig oogde. Haar stuk vond ik wat vlak. Vervolgens een beer van een vent, beetje pafferig, in spijkerbroek en op gympen en een zwart flodderjasje. Zijn interpretatie was stukken krachtiger, en toch gevoelig. Daarna een vrouw met een afstandelijk gezicht, die emotionele lading en ook kracht in het stuk bracht. Dat was voor mij tijd om te gaan.
De jury zat achter schermen, om niet beïnvloed te worden door de uitstraling van de uitvoerders. Ze zullen e nog een hele klus aan krijgen om hier een oordeel over uit te spreken. Ik blijf het voorlopig even volgen.
No comments:
Post a Comment