Schin

Heerlijk was het om weer in Schin te zijn. Ten eerste is mijn Eef daar altijd zo heel gelukkig. Dat begrijp ik goed, als je daar het station opstapt staan alle seinen op groen. Het landschap, het verre zicht, de oude monumentale kerk en dan de weg op naar het groene wandelland, voorbij hotel Bemelmans.

We kwamen daar gisteren aan het eind van de dag en konden op het terras uitkijken over een prachtige groen gebiedje, vol in de zon en onder een helder blauwe lucht. Vandaag gingen we de paden op, de lanen in. Ook nu stralend weer, dat ons voerde langs uienvelden, appelboomgaarden, kleine kruisen op de wegen, oude boerderijen en in de verte soms kloosters.

Al babbelend liepen we voorbij de begraafplaats van Margraten, waar we een tunneltje bleken te hebben gemist. Vandaaruit ging het verder naar Maastricht.

Dat kan alleen omdat we met een GPS werken. Wat ik nooit had gedacht: de GPS heeft het wandelen verrijkt. Nu pakken we heel andere wegen en maar al te vaak blijken dat evenzoveel juwelen in het Limburgse. We gaan snel weer.

Zo rijdt het miljoenenlijntje.