Wereldpremière

Het nieuwe seizoen is begonnen, ook voor de Nationale Opera en Ballet in Amsterdam. Traditiegetrouw geeft men daar elke dinsdag een lunchconcert, een half uurtje maar, en toch mag ik daar graag even naar toe reizen. Deze eerste keer van het seizoen pakten ze meteen flink uit: een wereldpremière. En wel van de liederencyclus Emily Dickinson liederen, getoonzet door de heer Robin de Raaff, in het dagelijks leven o.a. compositiedocent te Rotterdam. Eerder al had ik van hem de opera Raaff (jawel) gehoord in de Westergasfabriek; die was mij wel bevallen. Ik was dus benieuwd.

Als wereldpremière was het wel minimaal want voor zover ik weet waren er al 5 van de 6 liederen eerder uitgevoerd. Die waren gecomponeerd in opdracht van het Rhijnauwen Festival in 2006. Maar goed, nu waren ze compleet.

Het duo Maria Kowan/Brian Fieldhouse kreeg de taak om de op en neergaande lijnen voor te dragen. Ze deden het uitstekend, maar helaas kon deze keer de muziek mij niet ontroeren. Er zaten naar mijn zin teveel zagende figuren in. Bovendien werden er delen van de tekst herhaald, telkens weer, terwijl de tekst naar mijn gevoel daar helemaal niet om vroeg. Ook enkele grappen werden uitgehaald zoals het uitspreken van een rollende r aan het eind van een woord en een lang aangehouden s-klank aan het begin. Veelvuldig werd een kreet ahhh-mmmm toegevoegd.

Een moderne gedicht zou zich daar m.i. beter voor hebben geleend dan het 19e eeuws van Dickinson. Maar wie ben ik. Het hoeft ook niet altijd mijn smaak te zijn. In elk geval was de cyclus als geheel consistent. En laten we eerlijk zijn, De Raaff heeft een platform voor de uitvoering van zijn werken, dat is ook een prestatie. De componist was dik tevreden.

Ingeborg Oderwald aan het tekenwerk in het Muziektheater

Stiekem zat ik te genieten van een oudere dame die op de voorste rij geconcentreerd zat te tekenen. Met een potje Oost-Indische inkt en een tekenpen die op een kroontjespen lijkt zat zij de performance op haar manier te vereeuwigen. Zij bleek Ingeborg Oderwald te heten en doet dit vaker. Ik mocht een foto maken van het eindresultaat: de sopraan, en de pianist en de omslaander, die nog net achter de piano zichtbaar zijn.