Ze waren nog maar heel klein, mijn jongens, 2 en 3 jaar oud en ze mochten dan ook moe zijn na een flinke wandeling. Maar ze waren me te zwaar geworden om nog op de heup te dragen.... Ik had kort daarvoor voor het eerst in mijn leven doorgesleten schoenen, gaten in de zolen, vanwege het vele sjouwen met ze.
Dat kon niet langer.
Daarom stak ik de handen uit de mouwen. Ook toen al ging ik liever dan met de auto, lopend met ze naar het dorp. Ik maakte een schets, kocht de spullen en maakte een kar van een metalen bak, zo'n trekkar op hoge wielen. Daar bovenin had ik twee vrolijk gekleurde plastic stoeltjes gemonteerd zodat mijn beide peuters konden zitten als we boodschappen gingen doen, als ze zich moe gelopen hadden tenminste. Tegelijk kon ik dan ook de boodschappen nog in die kar vervoeren want onder de stoeltjes was nog plaats daarvoor.
Dat kon niet langer.
Daarom stak ik de handen uit de mouwen. Ook toen al ging ik liever dan met de auto, lopend met ze naar het dorp. Ik maakte een schets, kocht de spullen en maakte een kar van een metalen bak, zo'n trekkar op hoge wielen. Daar bovenin had ik twee vrolijk gekleurde plastic stoeltjes gemonteerd zodat mijn beide peuters konden zitten als we boodschappen gingen doen, als ze zich moe gelopen hadden tenminste. Tegelijk kon ik dan ook de boodschappen nog in die kar vervoeren want onder de stoeltjes was nog plaats daarvoor.
Die zelfgemaakte kar kon ook nog eens tussen de kassagangen van Supermarkt Sainsbury's door, en dat was de tweede belangrijke reden om hem te maken. Die gangen waren namelijk zo smal dat er niet eens een buggy doorheen kon. Dat was echt een probleem want op die leeftijd konden ze echt nog niet heen en weer naar het dorp halen. Dragen was geen optie meer. Maar deze kar kon er dus wel doorheen. Ik heb er heel wat bekijks mee gehad, en veel mensen die vroegen waar ik hem had gekocht!
Het leuke was natuurlijk dat de kar ook thuis kon dienen als speelkar. Kleine Tycho was er helemaal dol op. Hij kon nog niet spreken, en zeker geen Engels, dus als de vijf kinderen van mijn Ierse buurvrouw kwam, moest hij zich met gebaren duidelijk maken. En ook al liep hij rond in een luier, hij kreeg de kinderen precies waar hij ze hebben wilde!
Eerst liep hij met het stel rond de kar, en wees uitvoerig op de mooie plekken ervan. Erin, achterin, ervoor. De Ierse kinderen gingen zitten, stapten weer uit op zijn vriendelijke aanwijzingen, zo van: probeer die kant ook eens. Al wisselend van plek kreeg hij het steeds weer voor elkaar. Het eindigde ermee dat Tycho op de koningsplaats zat, in het stoeltje voorop, een van de anderen zat achterin op het stoeltje en Brandon, de grote jongen, stond aan de trekstang! Zodra de tafelschikking zo was, kreeg je Tycho er niet meer uit. Dat was lachen! Op zo'n moment was hij zijn bijnaam ten volle waard. Triomfantelijk zat hij dan te lurken aan zijn tutje.
Een echte Kolonel Ko.
Het leuke was natuurlijk dat de kar ook thuis kon dienen als speelkar. Kleine Tycho was er helemaal dol op. Hij kon nog niet spreken, en zeker geen Engels, dus als de vijf kinderen van mijn Ierse buurvrouw kwam, moest hij zich met gebaren duidelijk maken. En ook al liep hij rond in een luier, hij kreeg de kinderen precies waar hij ze hebben wilde!
Eerst liep hij met het stel rond de kar, en wees uitvoerig op de mooie plekken ervan. Erin, achterin, ervoor. De Ierse kinderen gingen zitten, stapten weer uit op zijn vriendelijke aanwijzingen, zo van: probeer die kant ook eens. Al wisselend van plek kreeg hij het steeds weer voor elkaar. Het eindigde ermee dat Tycho op de koningsplaats zat, in het stoeltje voorop, een van de anderen zat achterin op het stoeltje en Brandon, de grote jongen, stond aan de trekstang! Zodra de tafelschikking zo was, kreeg je Tycho er niet meer uit. Dat was lachen! Op zo'n moment was hij zijn bijnaam ten volle waard. Triomfantelijk zat hij dan te lurken aan zijn tutje.
Een echte Kolonel Ko.
No comments:
Post a Comment