Tradities zijn een groot goed. Oude gewoontes en kennis wordt op een manier bewaard waar de gemeenschap zich in terug kan vinden. Carlo Petrini van Slow Food heeft niet voor niets een lans gebroken voor het behoud van oude bereidingswijzen, manieren om kleding te maken, verhalen.
De gemeenschap kent en herkent zich in deze manieren van doen, creëert zichzelf elke generatie bij wijze van spreken opnieuw.
Maar er is ook een andere kant van de medaille, en die zit hem vooral daar waar de gemeenschap iets wil en het individu daardoor in de knel raakt. Wat te denken van zoiets als de Kolden Vrijer bijv. in het boek Publieke Werken van Thomas Roosenboom: een meisje dat niet zwanger werd kreeg de bons van haar verloofde, en als hij met een ander ging trouwen kreeg het verlaten kind nog deze belediging na. De Mestkar was nog in 1961 in gebruik in Staphort, om ontrouwe gehuwden in het openbaar te vernederen.
Misschien hebben deze tradities wel in een sociaal patroon gepast. De Kolde Vrijer was wel een gemeen presentje, maar als een meisje geen kinderen kon krijgen, droeg ze niet genoeg bij aan de maatschappij. Jammer genoeg blijkt in het boek van Thomas Roosenboom dat het de verloofde is die onvruchtbaar is......... daar wordt geen rekening mee gehouden.
En ontrouwe gehuwden, daar hebben meer bevolkingsgroepen moeite mee, het geeft maar reuring tenslotte en wie weet komen anderen ook op ideeën. In die zin verbeelden deze tradities vooral de angst van de maatschappij. Daar hoort natuurlijk ook Krampus bij, en alle varianten daarop in de voormalige Oostenrijk-Hongaarse landen bijvoorbeeld. Die symboliseert de angst voor het kwaad dat zich zomaar opeens tussen de mensen kan bevinden.
Alles bij elkaar heel boeiend om te zien hoe tradities zowel positief als negatief aanwezig zijn in een gemeenschap. Ik ben ook heel benieuwd hoe dit jaar het vuurwerk gaat worden!
No comments:
Post a Comment