Op huizenjacht

Da's lang geleden. Huizenjacht. Mijn oudste zoon is serieus bezig met de gedachte aan het kopen van een huis. Hij heeft een bepaald huis op het oog en vereerde mij met het verzoek om samen te gaan kijken. Nu kent hij het huis al wel, er woont een vriendin van hem die er helaas uit moet.
Het huis past precies bij zijn wensen: hoog, groots uitzicht, ruim, licht. Dus ik hoefde eigenlijk alleen mee voor de zekerheid.

Huizen kijken heb ik vele keren gedaan. Mijn eerste huis kocht ik op mijn 23e, met de bibbers in mijn vingers bij het tekenen. Mijn tweede kwam anderhalf jaar daarna, en weer zo'n twee jaar daarna huis nummer drie. Toen een hele tijd niets, want ik woonde in het buitenland en huurde daar.

Maar eenmaal terug werd huis nummer vijf gekocht, een enorm huis uit de jaren 1930 met enkele Jugendstil elementen erin, het had 13 kamers. De vleugel stond in een aparte kamer. Erg licht was het echter niet. Toen kwam de klad erin, en ik verhuisde naar eigendom nummer zes, een piepklein flatje. Dat duurde maar een jaar of vier, toen huurde ik weer een poos en daarna kwam huis nummer zeven: mijn huidige, met een tuin op het zuiden, in een heerlijk rustige buurt.

Leuk om zo met mijn zoon te kijken naar de kansen en minpunten van een nieuw huis, in de hoop dat het haalbaar is en goed te bewonen gaat worden. Mijn inbreng zit erop, nu is het aan hem.